ارتباط بين سبك‌هاي تفكر و سبك‌هاي تصميم‌ گيري با ميانجي ‌گري حل مسئله شاغلين استارت‌آپ‌ها

پژوهش حاضر با هدف تعيين ارتباط بين سبك‏هاي تفكر و سبك‏هاي تصميم ‏گيري با ميانجي‏گري حل مسئله شاغلين استارت ‏آپ‏ها انجام شد. پژوهش توصيفي و از نوع همبستگي بود. جامعه آماري پژوهش شامل تمامي شاغلين در حوزه استارت‌آپ‌هاي شهر تهران در سال 1401 بود. با روش نمونه‌گيري در دسترس تعداد 300 نفر انتخاب و به ابزارهاي پژوهش شامل پرسش‌نامه‌هاي سبك تفكر (استرنبرگ، 1994)، سبك تصميم‌گيري (اسكات و بروس، 1995) و مهارت حل مسئله (هپنر، 1988) پاسخ دادند. تحليل داده‏ هاي پژوهش با استفاده از روش‏هاي آمار توصيفي و مدل ‏يابي معادلات ساختاري و روش آماري تحليل مسير با نرم ‏افزارهاي SPSS-26 و آموس انجام شد. بر اساس يافته‌ها، مدل پيشنهادي در معادلات ساختاري و روابط علّي بين متغيرهاي، از برازش خوبي برخوردار بود. به‌طوركلي مشخص شد كه سبك تصميم‌گيري هم به‌صورت مستقيم و هم به‌صورت غيرمستقيم از طريق مهارت حل مسئله در شاغلين استارت‌آپ‌ها با سبك تفكر رابطه دارد . نتايج نشان داد كه بين مهارت حل مسئله و ابعاد آن با سبك تصميم‌گيري و بين سبك تفكر و ابعاد آن با سبك تصميم‌گيري نيز رابطه مثبت و معنادار بود. بنابراين توصيه مي‌شود از يافته‌هاي پژوهش جهت استخدام و تصميم‌گيري در حوزۀ استارت‌آپ‌ها استفاده شود.