افزايش زنده‌ماني در لوسمي لنفوبلاستيك حاد تحت درمان با متوتركسات به‌واسطه DR5 و كاسپاز-8 در شرايط هيپرگليسمي

زمينه و هدف: نظر به مقاومت دارويي شيمي درماني در مبتلايان به ديابت و شيوع بيماري لوسمي لنفوبلاستيك حاد در آن‌ها، هدف مطالعه حاضر، بررسي اثر هيپرگلوكز بر بيان ژن هاي DR5 و Caspase-8 در سلول‌هاي لنفوبلاستيك (NALM-6) و ارتباط آن به پاسخ سلول‌ها نسبت به متوتركسات است.روش تحقيق: در اين مطالعه تجربي ابتدا سلول هاي NALM-6 در چهار گروه كنترل (C)، سلول‌هاي تيمار شده با متوتركسات (C+M)، سلول هاي تيمار شده در محيط با غلظت گلوكز بالا (G)، سلول‌هاي تيمارشده در محيط با غلظت گلوكز بالا و متوتركسات (G+M) در محيط RPMI 1640 و FBS 10% حاوي آنتي‌بيوتيك كشت داده شد. ميزان حيات سلول‌هاي تيمار شده با متوتركسات، به روش MTT بررسي و سپس با روش RT- qPCR بيان نسبي ژن ‌هاي DR5 و Caspase-8 اندازه‌گيري گرديد.يافته‌ها: گروه M درمقايسه با گروه C 50% زنده‌ماني و گروه G+M در مقايسه با گروه كنترل 58% زنده‌ماني داشتند. بيان ژنDR5 در گروه G+M در مقايسه با گروه G تفاوت معني‌داري نداشت (0/05 p))، اما بيان ژن كاسپاز-8 درگروه G با گروه كنترل (0/01 P) و در گروه G در مقايسه با گروه سلول‌هاي تيمار‌شده (0/001 P) به‌طور معني‌داري پايين‌تر بود.نتيجه‌گيري: يافته‌ها نشان داد ميزان زنده‌ماني سلول‌هاي (NALM-6) در غلظت بالاي گلوكز بعد از تيمار با متوتركسات، بيش از حالت مشابه در گروه كنترل بوده كه بيانگر اثر مقاومت‌زايي گلوكز بر درمان با دارو است.