ارزيابي فني و اقتصادي سه روش برداشت لوبياي قرمز در استان مركزي

لوبيا (Phaseolus vulgaris) يكي از حبوبات مي‌باشد كه مصرف‌ زيادي در جهان دارد و حدود 50 درصد آن مستقيماً به مصرف انسان مي‌رسد. در حال حاضر برداشت اين محصول با دست و هزينه‌هاي كارگري بالا انجام مي‌شود و تا رسيدن رطوبت دانه‌ها به 12 درصد، در سطح مزرعه باقي مانده و سپس در خرمنگاه خرمن‌كوبي مي‌شود. در اين تحقيق، روش‌هاي مختلف برداشت لوبياي قرمز در منطقه استان مركزي (شهرستان خمين)، ازنظر فني و اقتصادي مورد ارزيابي قرار گرفت. تيمارها شامل: استفاده از ماشين بردارنده محصول (پيك آپ)، ماشين ريشه‌زن، ماشين برداشت مرسوم (استفاده از چرخ‌وفلك و شانه برش شانه‌اي) و روش دستي در قالب طرح بلوك‌‌هاي كامل تصادفي و در سه تكرار بود. نتايج تحقيق نشان داد استفاده از ماشين بردارنده محصول براي برداشت لوبياي خشك از كارايي لازم برخوردار نيست. بين ساير تيمارها ازنظر ظرفيت و بازده مزرعه‌اي و تلفات برداشت، در سطح 5% اختلاف معني‌داري مشاهده شد و بر اساس آزمون چند دامنه‌اي دانكن، در ماشين ريشه‌زن، ماشين برداشت مرسوم و روش دستي به ترتيب ظرفيت نظري 0/63 ، 0.37 و 0.15 هكتار بر ساعت، ظرفيت مؤثر مزرعه‌اي 0.56 ، 0.28 و 0.11 هكتار بر ساعت، بازده مزرعه‌اي 87.95، 76.59 و 76.01 درصد و تلفات برداشت 1.48، 3.35 و 7.07 درصد (بر اساس وزن‌تر) بود كه ماشين ريشه زن داراي ظرفيت و بازده مزرعه‌اي بالاتر و تلفات برداشت كمتري بود. ازنظر اقتصادي بين روش‌ها، اختلاف  معني‌داري در سطح 5% وجود نداشت و نسبت سود به.هزينه به ترتيب 2.48، 2.61 و 2.26 بود. با توجه به اين نتايج، ازنظر فني و اقتصادي استفاده از ماشين ريشه‌زن قابل توصيه است.