اثر تنش خشكي و اصلاح كننده خاك بر برخي صفات مورفوفيزيولوژي گوار( Cyamopsis tetragonoloba L)

با توجه به شرايط اقليمي استان يزد و لزوم كشت گياهان داروئي كم آبخواه و صنعتي، گياه گوار براي بررسي اثر تنش خشكي و بيوچار به عنوان اصلاح كننده خاك انتخاب گرديد. آزمايش به صورت كرت‌هاي دو بار خرد شده در قالب طرح بلوك كامل تصادفي با سه تكرار اجرا شد. عامل اصلي سه سطح تنش خشكي I1، I2 و I3 (7، 10 و 14 روز دور آبياري) و عامل فرعي اول دو گونه تجاري و بومي و عامل فرعي دوم سه سطح بيوچار (صفر، 0.5 و 1 درصد) بود. در پايان آزمايش صفات درصد صمغ، نشت يوني، محتواي نسبي آب برگ، كلروفيل a و b و شاخص كلروفيل (SPAD) اندازه‌گيري شد. نتايج نشان داد كه اثرات اصلي دور آبياري بر صفات درصد صمغ، محتواي نسبي آب برگ، نشت يوني، كلروفيل a و SPAD در سطح احتمال پنج درصد معني‌دار شد. در حاليكه اثرات اصلي نوع واريته تنها بر SPAD و همچنين اثرات اصلي بيوچار بر نشت يوني و SPAD از نظر آماري معني‌دار شد. اثر متقابل دور آبياري و واريته نيز فقط بر صفت SPAD معني‌دار نشان داد؛ اگرچه اثر متقابل دور آبياري و بيوچار بر صفات كلروفيل a و SPAD معني‌دار بود. اثر متقابل واريته و بيوچار و همچنين اثر متقابل دور آبياري، واريته و بيوچار تنها بر صفت SPAD اثر معني‌دار در سطح 5 درصد نشان داد. دور آبياري 17 روز (I3) درصد صمغ و محتواي نسبي آب برگ را در واريته‌هاي گوار، 24.29 و 64.10 درصدي نسبت به شاهد (I1) كاهش داد. به طور كلي تنش خشكي درصد صمغ، محتواي نسبي آب برگ را كاهش و نشت يوني را افزايش معني‌دار داد. همچنين كاربرد بيوچار باعث افزايش معني‌دار نشت يوني و SPAD شد و دور آبياري 10 روز با سطح 1 درصد بيوچار در واريته بومي باعث بالاترين ميزان SPAD در گياه گوار گرديد.