مباني و احكام فقه تربيتي اسلامي در حيطه تعليم و تعلم

اين مطالعه با هدف بررسي مباني و احكام فقه تربيتي اسلامي در حيطه تعليم و تعلم انجام گرفته است. روش پژوهش كيفي – اسنادي بوده جامعه آماري را منابع انتشار يافته در حوزه فقه تربيتي در اسلام تشكيل داده است. روش جمع آوري داده‌ها كتابخانه‌اي و ابزار آن فيش كتابخانه بوده است . به‌منظور تجزيه و تحليل داده‌ها از روش توصيفي – تحليلي پيروي شده است. در اين مطالعه تعداد سه فرضيه وجود داشته است كه مورد تبيين و تحليل قرار گرفته است. نتايج تحقيق حاكي از آن است كه فقه تربيتي در پيوند با علوم تربيتي زمينه‌ي كاربرد علم نافع را فراهم مي‌آورد زيرا اين پيوند علاوه بر تعيين ثواب و عقاب آموخته‌ها آثار و بركات آن را در دنيا و عقبي رقم مي‌زند. تعليم و تعلم بدون توجه به احكام فقهي آن از غناي لازم برخوردار نمي‌باشد. افعال آدمي زماني از بار معنايي برخوردار مي‌شود كه در تطبيق باارزش‌هاي الهي و فقهي سازگاري بيشتري داشته باشد. فقه تربيتي و احكام تعليم و تعلم ازآن‌جهت كه از منابع مشترك برخوردارند، لازم و ملزوم يكديگرند. منابع آن ها را قرآن كريم، روايات و سيره‌ي نبوي تشكيل مي دهد. تقيد به احكام تعليم و تعلم اثربخشي فرايند تعليم و تربيت در ابعاد فردي و اجتماعي را تضمين مي‌نمايد.