بررسي تحليلي نظريه خشونت در انديشه سياسي كارل اشميت

خشونت يكي از مهم‏ترين وجوه تاريخ زندگي سياسي بشر است كه به صورت درد و رنج جسمي و روحي در آدمي ظهور مي‏يابد. انديشمندان و نظريه‏پردازان سياسي تلاش كرده‏اند پديدۀ خشونت را در درون نظريۀ سياسي‏شان توضيح دهند. كارل اشميت يكي از مهم‏ترين نظريه‏پردازان سياسي و حقوقي در قرن بيستم است كه به توضيح و ايضاح مفهوم خشونت پرداخته است. اشميت، حيات بشر را به قلمروهاي متنوع و نسبتاً مستقلي از انديشه و عمل از جمله اخلاق، زيبايي‏شناسي، اقتصاد و... تقسيم مي‏كند كه قلمرو سياست و امر سياسي يكي از اين قلمروها، با معيار تمايز دوست-دشمن است. امر سياسي پيش‏فرض دولت، و دولتْ مظهر سرشت سياست است. سياست نيز تصميم‏گيري فرد حاكم در وضعيت استثنايي است. حاكم هم كسي است كه در شرايط استثنايي تصميم مي‏گيرد. دولت يا همان فرد حاكم، انحصار تامِّ به‏كارگيري خشونت را در دست دارد. حاكم كه از بيرون و وراي نظام قانوني، براي آن تصميم‏گيري و تعيين تكليف مي‏كند، اين اقدام اجبارآميز او اِعمال خشونت است كه به اصطلاح خشونت حاكمانه ناميده مي‏شود. اين مقاله تلاش مي‏كند نظريۀ خشونت را در انديشۀ سياسي كارل اشميت توضيح دهد.