جايگاه اخلاق حسنه در مبناي داوري پذيري در حقوق ايران و اروپا

داوري پذيري به معناي قابليت ارجاع يك دعوي به داوري در همه كشورهاي دنيا از منابع و الزاماتي سرچشمه مي گيريد كه اين منابع مباني داوري پذيري را تبيين مي نمايند. يكي از اين منابع اخلاق حسنه مي باشد. اخلاق حسنه كه جزو منابع الزامي غير موضوعه مي باشد در قواعد حقوقي تمام كشور ها وجود دارد. هم در حقوق ايران و هم در حقوق كشورهاي اروپايي ارجاع دعوي به داوري در خصوص موضوعات حقوقي منطبق با اخلاق حسنه ممنوع است. اما تعريف اخلاق حسنه و مصاديق آن در تمام كشورها يكسان نيست. ممكن است موضوعي در حقوق ايران به دليل ممانعت با اخلاق حسنه قابل داوري پذيري نباشد و برعكس در حقوق كشورهاي اروپايي قابل داوري پذيري باشد. بنابر اين.با توجه به ارزش و اهميت داوري، بررسي اين مبنا بسيار اهميت دارد. در حقوق كشورهاي اروپايي دكترين حقوقي و رويه قضايي به استناد به آراء قضات و تفسيرهاي حقوقي سعي بر محدويت معيار اخلاق حسنه و ساير مباني فوق در داوري پذيري دعاوي نموده است تا دعاوي بيشتري قابل ارجاع به داوري باشد.