مقايسه ابعاد چابكي آموزشي در فضاي حضوري و مجازي مبتني بر ديدگاه دانشجويان علوم پزشكي؛ تجربه يك تغيير

مقدمه: چابكي سازماني، توانايي سازمان در پاسخ سريع به شرايط نامطمئن و غيرقابل‌پيش‌بيني محيط پيراموني است. در دوران پاندمي كوويد-۱۹ دانشجويان، شيوه هاي متنوعي از خدمات آموزشي مجازي را تجربه كردند. پژوهش حاضر باهدف مقايسه چابكي آموزشي در دو شيوه حضوري و مجازي از ديدگاه دانشجويان دانشگاه علوم پزشكي شيراز انجام شده است. روش ها: روش پژوهش، توصيفي پيمايشي بر روي 372 دانشجوي دانشگاه علوم پزشكي شيراز در سال 1401 انجام شد كه هم آموزش مجازي و هم حضوري را تجربه كرده بودند و به شيوه طبقه اي تصادفي از دانشكده هاي مختلف انتخاب شدند. ابزار پژوهش، پرسش‌نامه محقق ساخته در مقياس ليكرت پنج‌گزينه‌اي بود كه به شيوه الكترونيكي به ايميل دانشجويان ارسال شد. در تحليل داده ها از آزمون تي زوجي، تي گروه‌هاي مستقل، ANOVA و همبستگي پيرسون استفاده شد. داده ها با نرم‌افزار SPSS 24 تحليل شد. يافته ها: چابكي در مولفه هاي پاسخگويي (P 0/001)، يكپارچكي(P 0/001)، شايستگي (P 0/001)، در وضعيت حضوري به طور معناداري بيش از وضعيت مجازي گزارش شد، اما در مؤلفه انعطاف پذيري(P 0/001) و سرعت (P 0/001)، نمره محيط مجازي در حد معناداري بيش از حضوري بود. در مجموع ميانگين كل چابكي آموزشي در دو محيط با هم تفاوت معناداري نداشت (P=0/225). همه مولفه‌هاي چابكي آموزشي با هم و با نمره كل همبستگي بالايي داشتند(P 0/001). نتيجه‌گيري: به نظر مي رسد هر يك از محيط هاي حضوري و مجازي بخشي از مولفه هاي چابكي آموزشي را تقويت مي‌كنند. ازاين‌رو استفاده تركيبي از هر دو شيوه حضوري و مجازي مي‌تواند در ارتقاي سطح چابكي سازمان بسيار مؤثرتر باشد. مديريت و توسعه فناوري يكي از راهكارهاي اصلي و الزامات اصلي در افزايش چابكي سازمان‌هاي آموزشي محسوب مي‌شود.