بررسي آزمايشگاهي تاثير آب نگارهاي داراي چولگي و زمان تداوم متفاوت بر تغييرات زماني آبشستگي پيرامون تك پايه استوانه اي

آبشستگي بيش از حد در هنگام سيلاب به عنوان تهديدي براي پايداري سازه‌هاي واقع در بستر فرسايش‌پذير به شمار مي‌رود. در اين تحقيق به بررسي آبشستگي پيرامون پايه استوانه‌اي در شرايط جريان غيرماندگار با شبيه‌سازي هيدروگراف‌هاي مختلف سيلاب پرداخته شد. اثرات شاخه‌هاي خيزان و افتان هيدروگراف و همچنين زمان تداوم هيدروگراف بر روي توسعه زماني عمق آبشستگي و حداكثر عمق آن مورد ارزيابي قرار گرفت. نتايج نشان داد براي هيدروگراف‌هاي با دبي پيك و زمان تداوم مشابه، زمان شاخه خيزان هيدروگراف بر روي توسعه زماني تنش برشي و عمق آبشستگي به شدت تاثيرگذار است اما روي حداكثر عمق آبشستگي تاثير ناچيزي دارد. علاوه بر اين مشخص شد با كاهش زمان شاخه خيزان، اثرگذاري شاخه افتان هيدروگراف بر روي حداكثر عمق آبشستگي افزايش مي‌يابد. بررسي نتايج اثر زمان تداوم هيدروگرف بر آبشستگي موضعي نشان داد با افزايش زمان تداوم هيدروگرف از 10 دقيقه به 160 دقيقه حداكثر عمق آبشستگي 69/44 درصد افزايش و شيب تغييرات زماني عمق آبشستگي كاهش مي‌يابد.