اثربخشي تلفيق راهبرد تدريس مبتني بر واقعيت بر يادگيري خود‌راهبر و اشتياق تحصيلي دانشجويان رشته مهندسي مكانيك

هدف پژوهش حاضر بررسي تأثير تلفيق راهبرد تدريس مبتني بر واقعيت (برگرفته از طرح دانشگاه اميدآفرين و پيشران اقتصاد دانش‌بنيان) بر يادگيري خود‌راهبر و اشتياق تحصيلي دانشجويان رشته مهندسي مكانيك، دانشكده فني و مهندسي دانشگاه اراك بوده است. روش‌ پژوهش، نيمه‌آزمايشي از نوع پيش‌آزمون- پس‌آزمون با گروه شاهد بوده است. جامعه آماري پژوهش، شامل كليه دانشجويان رشته مهندسي مكانيك دانشگاه اراك در سال تحصيلي 1402-1401 بود. تعداد 28 نفر از دانشجوياني كه درس مخازن تحت ‌فشار را در نيمسال دوم سال تحصيلي اخذ كرده بودند، به روش نمونه‌گيري در دسترس انتخاب شدند و سپس نمونه منتخب، به ‌صورت تصادفي در قالب گروه‌هاي آزمايش (14 نفر) و شاهد قرار (14 نفر) قرار گرفتند. براي جمع‌آوري داده‌ها از پرسش‌نامه يادگيري خود راهبر فيشر و همكاران و پرسش‌نامه اشتياق تحصيلي گونيوس و كوزو استفاده شد. گروه آزمايش طي 26 جلسه با استفاده از راهبرد تدريس مبتني بر واقعيت درس مخازن تحت ‌فشار را با تلفيق راهبرد تدريس مبتني بر واقعيت آموزش ديدند و گروه شاهد، به شيوه معمول و حضور در كلاس‌هاي حضوري دانشگاه، آموزش ديدند. براي تجزيه ‌و تحليل داده‌ها، از روش تحليل كواريانس چندمتغيري استفاده شد. يافته‌ها نشان داد كه پس از تعديل نمرات پيش‌آزمون، تفاوت معنا‌داري بين گروه آزمايش و شاهد در متغيرهاي يادگيري خود‌راهبر و اشتياق تحصيلي وجود دارد. بنابراين نتايج اين پژوهش، بيانگر اين نكته است كه با توجه روش‌هاي يادگيري فراگيران نسل جديد، در صورتي‌ كه از راهبرد تدريس مبتني بر واقعيت براي اين افراد استفاده شود، نقش مهمي در افزايش يادگيري خود‌راهبر و اشتياق تحصيلي دانشجويان خواهد داشت و اين امر، انتقال يادگيري را در ساير موقعيت‌ها فراهم مي‌سازد.