كيفيت آموزش مهندسي از ديدگاه تحليل محتواي مقاله‏هاي منتشر شده در فصلنامه آموزش مهندسي ايران

هدف از پژوهش، بررسي وضعيت كيفيت آموزش مهندسي و ارائه راه كارهايي از طريق تحليل محتواي مطالعات پيشين است. اين پژوهش كيفي در دو گام انجام شده است. در گام نخست، با به‏ كارگيري روش مروري حيطه‏ اي منابع مطالعاتي از پايگاه مجله آموزش مهندسي ايران از سال 1378 تا 1402 و با درنظرگرفتن كليدواژه ‏هاي تخصصي 31 مقاله گزينش شدند. سپس، منابع گزينش‏ شده با استفاده از تحليل محتواي كيفي بررسي شدند. يافته‏ هاي به‏ دست ‏آمده در سه دسته عوامل درون‏دادي، برون‏دادي و پيامدي طبقه‏ بندي شدند. عوامل درون‏دادي، شامل دانشجويان (مسائل فردي و غيرفردي)، برنامه‏ هاي آموزشي و درسي (ضعف در برنامه‏ هاي درسي و آموزشي)، سياست‏ هاي آموزش عالي (ضعف در سياست‏گذاري، ضعف در اجراي سياست‏ ها)، سياست‏ هاي دانشگاه (رهبري ناكارآمد دانشگاه، مديريت نامناسب دانشگاه)، اعضاي هيئت‏ علمي (مسائل در سطح كلاس درس و وراي كلاس درس)، امكانات (ضعف در زيرساخت‏ هاي سخت و نرم) مي‏شود. عوامل برون‏دادي، دربرگيرنده اشتغال دانش ‏آموختگان مهندسي (مشكلات شغل ‏يابي و مهاجرت نخبگان مهندسي)، گسست دانشگاه‏ هاي مهندسي از صنعت (كاستي‏ هاي دانشگاه و كاستي‏ هاي صنعت) است. عوامل پيامدي، شامل تأثير شرايط اجتماعي و فرهنگي و شرايط اقتصادي و سياسي بر اشتغال دانش‏ آموختگان مهندسي است. در پايان، پيشنهادهاي اجرايي براي تجديدنظر در سياست‏ ها و ارتقاي كيفيت آموزش مهندسي پيشنهاد شده است