روند كمي گسترش آموزش مهندسي در ايران و چالش هاي ارتقاي كيفيت آن

امروزه نظام آموزش عالي به طور اعم و آموزش مهندسي به طور اخص، نقش به سزايي در توسعه پايدار كشورها ايفا مي‏نمايند. از طرف ديگر، توليد و توسعه فناوري‏ هاي مختلف، شرايط جديدي را براي نظام‏ هاي آموزش مهندسي به وجود آورده است و اهميت آن را دو چندان كرده است. به عبارت ديگر آموزش مهندسي بايد مهندساني تربيت كند كه بتوانند با توجه به توسعه پايدار، راه ‏حل‏هاي اثربخشي براي برآوردن نيازهاي جامعه و انطباق با روندها و ابزارهاي جديد فناورانه طرح كنند. از اين رو در كنار رشد كمي، ارتقاي كيفيت آموزش مهندسي مورد توجه قرار گرفته است. در اين راستا، هر چند نظام آموزش مهندسي ايران در سال‏ هاي اخير از رشد فزاينده‏اي برخوردار شده است ولي كيفيت آن، با چالش ‏هاي تأكيد بيش از اندازه برنامه‏ هاي درسي بر دانش نظري، عدم تطابق مهارت‏ ها دانش آموختگان با نيازهاي بازار كار، كم‏تواني دانش ‏آموختگان در مهارت ‏هاي كارآفريني و مشكل اشتغال فارغ التحصيلان، روبه ‏رو بوده است. با توجه به نكات يادشده، در اين مقاله ضمن بررسي روند كمي دانشجويان نظام آموزش مهندسي، چالش ‏ها و چگونگي ارتقاي كيفيت آن مورد تحليل قرار خواهد گرفت. همچنين به نقش آرماني مؤسسه ارزشيابي آموزش مهندسي ايران و وضعيت موجود آن پرداخته شده است. سرانجام پيشنهادهايي براي بهبود كيفيت عرضه گرديده است.