بررسي اثر بازتواني عصبي- حركتي بر بازسازي ميلين‌ها بعد از مدل ضايعه نخاعي در موش‎هاي صحرايي

مقدمه: آسيب طناب نخاعي (SCI) يك وضعيت عصبي بحراني است كه ممكن است عملكردهاي حركتي، حسي و خودمختار را مختل كند. آسيب نخاعي اختلال شديدي بر استقلال و كيفيت زندگي فرد آسيب ديده و خانواده ايجاد مي‌كند. در سطح سلولي، التهاب، اختلال در بازسازي آكسون‌ها و مرگ نورون‌ها مسئول عوارض ايجاد شده پس از SCI هستند. با توجه به ميزان بالاي مرگ‌و‌مير و عوارض ناشي از SCI، نياز به درمان موثر وجود دارد. عليرغم پيشرفت‌هايي كه در ترميم SCI صورت گرفته، درمان بهينه براي بهبودي كامل بعد از SCI تاكنون يافت نشده است. هدف از مداخلات درماني در آسيب نخاعي جلوگيري از گسترش بيشتر آسيب و بازسازي بافت آسيب‌ديده است. در سطح عملكردي درمان‌هاي موجود بر تكنيك‌هايي تمركز مي‌كنند كه هدف آن‌ها بازگرداندن درجاتي از راه رفتن يا فعاليت حركتي است. يكي از اين تكنيك‌ها، آموزش راه رفتن بر روي تردميل است. مواد و روش‌ها: در اين مطالعه به بررسي تاثير تمرين با تردميل در بازيابي توانايي حركتي و همچنين ميلين‌سازي و ترميم نورون‌ها در موش‌هاي صحرايي مدل له‌شدگي پرداخته‌ايم. مطالعه در دو گروه شم (ايجاد ضايعه بدون بازتواني حركتي) و گروه درمان (ايجاد ضايعه و سپس بازتواني حركتي) مورد ارزيابي قرارگرفت. يافته‌ها: بازتواني حركتي با تردميل باعث بهبود عملكرد حركتي حيوانات نسبت به گروه‌ شم شد. اما در بهبود عملكرد حسي تاثيري نداشت. گروه بازتواني حركتي افزايش معني‌داري در آزمايش ساكاروز نسبت به گروه‌ شم نشان داد. اندازه حفره ضايعه نخاعي و ترميم بافت عصبي در گروه بازتواني نسبت به گروه‌ شم كاهش معني‌داري نشان داد. نتيجه‌گيري: نتايج اين مطالعه نشان داد بازتواني عصبي- حركتي به ترميم و تقويت عملكرد سلولي كمك مي‌كند و نه تنها در سطح عملكردي و رفتاري بلكه به ترميم بافتي و سلولي تاثير مي‌گذارد.