مقايسه حالات خلقي، تحمل پريشاني، شفقت به خود و حمايت اجتماعي درك شده در افراد مبتلا به ميگرن

مقدمه: اين مطالعه با هدف بررسي و مقايسه حالات خلقي، تحمل پريشاني، شفقت به خود و حمايت اجتماعي درك شده بين افراد مبتلا به ميگرن و افراد بدون ميگرن انجام شد. مواد و روش‌ها: اين پژوهش با استفاده از روش علي- مقايسه‌اي، كليه بيماران مبتلا به ميگرن شهر شيراز (كلينيك‌هاي مغز و اعصاب) و افراد بدون ميگرن (عمدتا همراه بيمار) در سه ماهه اول سال 1391 را مورد بررسي قرار داد. نمونه شامل دو گروه 50 نفري از افراد مبتلا به ميگرن و سالم بود كه به روش نمونه‌گيري در دسترس انتخاب شدند. ابزارهاي مورد استفاده در اين تحقيق شامل پرسشنامه‌هاي تحمل پريشاني سيمونز و گهر، شفقت به خود ريس و همكاران، حمايت اجتماعي زيمت و همكاران و حالات خلقي لين و همكاران بود. يافته‌ها: نتايج تحليل واريانس نشان داد كه بين دو گروه در مولفه هاي تنش، سرزندگي، خستگي، سردرگمي و شادي (حالت‌هاي خلقي) تفاوت معني‌داري وجود دارد. اما در مولفه‌هاي افسردگي، خشم و آرامش بين دو گروه تفاوت معني‌داري وجود نداشت. بين دو گروه در مولفه‌هاي تحمل، ارزيابي و نمره كل تحمل پريشاني، خود مهرباني و تجربيات مشترك انساني تفاوت معني‌داري وجود دارد. افراد بدون ميگرن ميانگين نمرات بالاتري نسبت به افراد مبتلا به ميگرن دارند. علاوه بر اين، تفاوت معني‌دار بين دو گروه تنها در مؤلفه حمايتي دوستان در متغير حمايت اجتماعي مشهود است. در ساير مولفه‌ها تفاوت معني‌داري مشاهده نشد. نتيجه‌گيري: يافته‌هاي اين مطالعه به‌عنوان پايه‌اي براي تحقيقات آينده و توسعه مداخلات پيشگيرانه و درماني مرتبط با افراد مبتلا به ميگرن، قابل توجه است.