تأثير هشت هفته تمرينات هوازي، مقاومتي و تركيبي بر سطح نروگلين1، قطعه آگرين C ترمينال، مقاومت به انسولين، فاكتورهاي عملكردي و تركيب بدن مردان سالمند نوروپاتي ديابتي نوع2

مقدمه و هدف: يكي از بيماري هاي كه امروزه سبب بروز برخي مشكلات براي سالمندان شده است، بيماري نوروپاتي ديابتي است. هدف از انجام اين پژوهش، تأثير هشت هفته تمرينات استقامتي، مقاومتي و تركيبي برسطوح نروگلين1، قطعه اگرين C ترمينال، مقاومت به انسولين، فاكتورهاي عملكردي و تركيب بدن مردان سالمند نوروپاتي ديابتي نوع 2 بود.مواد و روش ها: پژوهش حاضر، به صورت نيمه تجربي با 40 مرد ديابتي نوروپاتي با دامنه سني بين 50 تا 65 سال، داراي حداقل دو سال سابقه بيماري، داراي سطح هموگلوبين گليكوزيله بين 6.5 تا 7 درصد، گلوكز خون ناشتا بالاي 125 تا 150 ميلي گرم بر دسي ليتر، به روش نمونه گيري انتخابي دردسترس و هدفدار انتخاب و به صورت تصادفي در چهار گروه استقامتي، مقاومتي، تركيبي و كنترل تقسيم شدند. گروه هاي تمريني به مدت هشت هفته، هر هفته 3 جلسه تمرينات خود را انجام دادند و گروه كنترل بدون فعاليت فيزيكي بودند. اندازه گيري نمونه هاي خوني 48 ساعت قبل و بعد پژوهش به ميزان 5 سي سي گرفته شد. براي مقايسه درون گروهي و بين گروهي به ترتيب از روش تي همبسته و واريانس يك طرفه استفاده شد و سطح معناداري كمتر از 0.05 در نظرگرفته شد.يافته ها: مقادير وزن، شاخص توده بدن، ضربان قلب استراحتي، نسبت دوركمربه لگن، گلوكز ناشتا، هموگلوبين گليكوزيله شده، مقاومت به انسولين، پپتيد اگرين C ترمينال كاهش معني دار در هر سه گروه تجربي نسبت گروه كنترل نشان داد. همچنين مقادير اكسيژن مصرفي، نروگلين 1، تست تعادل لك لك و تست عملكردي TUG افزايش معني دار در هر سه گروه تجربي نسبت به گروه كنترل نشان داد.بحث و نتيجه گيري: هشت هفته تمرينات استقامتي، مقاومتي و تركيبي تغييرات مثبت بر شاخص توده بدن و بهبود وضعيت عملكردي بيماران ديابتي نوروپاتي نوع 2 داشته و احتمالا در افزايش وضعيت فيزيولوژيكي و فيزيكي اين بيماران موثر است.