آثار هشت هفته تمرينات استقامتي بر شاخص هاي كبد چرب، نيمرخ چربي و مقاومت به انسولين در زنان ديابتي مبتلا به كبدچرب غيرالكلي

مقدمه و هدف: بيماري كبدچرب غيرالكلي با رسوب چربي در سلول هاي كبدي مشخص مي گردد و در صورت عدم كنترل ممكن است سبب فيبروز، سيروز و تخريب سلولي كبد گردد. پژوهش حاضر با هدف تعيين آثار 8 هفته تمرين استقامتي بر شاخص هاي تركيب بدني، نيمرخ چربي و كبد چرب در زنان ديابتي مبتلا به كبد چرب غيرالكلي اجرا شد.مواد و روش ها: در اين مطالعه 30 زن ديابتي (سن 7±53 سال، قد 4±158 سانتي متر، وزن 9±75 كيلوگرم) داراي كبدچرب غيرالكلي شركت كردند. آزمودني ها به صورت تصادفي به دو گروه كنترل (15=n) و تمرين (15=n) تقسيم شدند. تمرينات گروه تمرين به صورت دويدن در هر جلسه به مدت 30-45 دقيقه و شدت 60-70 درصد ضربان قلب ذخيره و سه جلسه در هفته و طي هشت هفته اجرا شد. آنزيم هاي كبدي، نيمرخ ليپيدي، قند خون، انسولين، شاخص مقاومت به انسولين، شاخص هاي تركيب بدن و VO2max پيش و پس از پروتكل تمريني ارزيابي شد. از روش آماري آنووا با اندازه گيري مكرر جهت تعيين تفاوت ها استفاده و سطح معني داري آزمون ها P≤0.05 در نظر گرفته شد.يافته ها: نتايج آزمون تحليل واريانس با اندازه گيري هاي مكرر نشان داد كه اثر تعاملي زمان × گروه در متغيرهاي نيمرخ چربي (TG، TC، HDL و LDL)، آنزيم هاي كبدي (ALT و AST)، انسولين، مقاومت به انسولين، VO2max ، WHR، وزن و درصد چربي بدن معنادار مي باشد. نتايج آزمون تعقيبي بونفروني نشان داد كه به جز در متغير HDL كه تغيير معناداري نداشت، ساير متغيرهاي نيمرخ چربي در گروه تمرين نسبت به گروه كنترل كاهش معناداري داشت (P 0.05). همچنين نتايج بين گروهي نشان داد كه تفاوت معناداري بين گروه هاي كنترل و تمرين، در فاكتورهاي قندخون ناشتا، ALT، AST، TG، HDL ،LDL، انسولين، مقاومت به انسولين، VO2max ، WHR، وزن و درصد چربي بدن وجود دارد (P 0.05).بحث و نتيجه گيري: اين نتايج پيشنهاد مي كنند كه تمرين هوازي با شدت متوسط مي تواند از طريق جبران اثرات تخريبي ديابت نوع دو و كبدچرب غيرالكلي نقش مهمي را در بهبود اين بيمارن ايفا كند. علاوه بر اين انجام تمرينات هوازي مي تواند از پيشرفت بيماري NAFLD جلوگيري كند.