اثر كاهش فعاليت بدني پس از يك دوره تمرين استقامتي بر بيان ژن‌هاي STIM1، Orai1 و MG29 در عضله پلانتاريس موش‌هاي نر ويستار

مقدمه و هدف: كاهش فعاليت‌بدني در جوندگان موجب كاهش در توده عضلاني، سطح مقطع عرضي ميوفيبريل ها (CSA) و توليد نيرو مي‌شود. هدف از انجام پژوهش حاضر بررسي اثر كاهش فعاليت‌بدني پس از يك دوره تمرين استقامتي بر بيان ژن‌هاي STIM1، Orai1 و MG29 در عضله پلانتاريس موش‌هاي نر ويستار بود.مواد و روش‌ها: 16 سر رت نژاد ويستار در محدوده وزني 20±250 گرم به صورت تصادفي به دو گروه تقسيم شدند. گروه كنترل – ليگاسيون عصب نخاعي (SNL): شامل 8 سر موش صحرائي نر 8 هفته‌اي بوده كه سه شاخه سياتيك آن‌ها به طور محكم گره زده شد. گروه تجربي شامل 8 سر موش صحرائي كه پس از يك دوره تمرين استقامتي و SNL را دريافت كردند. پروتكل تمرين استقامتي در پژوهش حاضر به مدت 4 روز در هفته و به مدت 6 هفته بود. از 10 متر در دقيقه به مدت 10 دقيقه در هفته اول، به 18-17 متر در دقيقه به مدت 30 دقيقه در هفته پنجم افزايش يافت. بعد از آخرين جلسه تمريني، رت‌ها توسط تزريق درون صفاقي كتامين و زايلازين بي‌هوش و بافت عضله استخراج شد. جهت تعيين معنا دار بودن تفاوت بين متغيرها از آزمون آماري تي مستقل با سطح معنا‌داري 0.05 P استفاده شد.يافته‌ها: نتايج تحقيق حاضر نشان داد كه تمرين استقامتي قبل از SNL باعث عدم تغيير معنادار ژن MG29  شد (P=0.07)و افزايش معنا‌دار در ژن Stim1  و Orai1  ‌نيز مشاهده گرديد (0.05 P).بحث و نتيجه‌گيري: تمرين استقامتي قادر به تعديل اختلال بيان پروتئين‌هاي، Stim1 و Orai1 در حالت نوروپاتي بود كه ممكن است به‌واسطه سازوكارهاي گوناگوني نظير كنترل عوامل استرس اكسايشي و عوامل رشدي بتواند اثرات سودمند خود را اعمال ‌كند.