مقايسه فرود از ارتفاع 3000 متري به دو شيوه تداومي و تناوبي بر كوفتگي تاخيري عضلاني، شاخص هاي آسيب عضلاني و شاخص هاي سيستم ايمني

مقدمه و هدف: نحوه فرود از ارتفاع، يكي از مهمترين سوالاتي است كه ذهن كوهنوردان را به خود مشغول كرده است. در اين مطالعه به مقايسه فرود از ارتفاع 3000 متري به دو شيوه تداومي و تناوبي بر كوفتگي تاخيري عضلاني، شاخص هاي آسيب عضلاني و سيستم ايمني پسران نوجوان پرداخته شده است.مواد و روش ها: بدين منظور، 20 پسر نوجوان سالم غيرورزشكار (با ميانگين سني 1.03±16.4 سال و شاخص توده بدني 2.6±20.06 كيلوگرم بر متر مربع) در دو گروه 10 نفري با شاخص هاي آنتروپومتريكي يكسان، با استفاده از تلكابين به ارتفاع 3000 متري انتقال داده شدند و سپس مسير پياده روي به مسافت 14 كيلومتر را به دو گونه تداومي و تناوبي به طرف دامنه كوه اجرا كردند. سلول هاي سيستم ايمني، هموگلوبين و هماتوكريت خون، شاخص هاي آسيب عضلاني (كراتين كيناز و لاكتات دهيدروژناز) و ميزان كوفتگي تاخيري عضلاني قبل، بلافاصله، 24 و 48 ساعت پس از كوه پيمايي مورد اندازه گيري قرار گرفت. از آزمون تحليل واريانس با اندازه هاي تكراري براي آناليز آماري استفاده شد. سطح معناداري 0.05 P در نظر گرفته شد.يافته ها: شاخص هاي سيستم ايمني در بين دو گروه تفاوت معناداري نداشت، اما 24 ساعت پس از فعاليت سلول هاي سيستم ايمني نسبت به قبل از فعاليت در گروه تداومي به طور معناداري كاهش يافت. كراتين كيناز و لاكتات دهيدروژناز در بين دو گروه تفاوتي نداشت، اين آنزيم ها بلافاصله پس از فعاليت در هر دو گروه افزايش پيدا كرد، اما ميزان افزايش كراتين كيناز در گروه تداومي بيشتر بود. همچنين ميزان كوفتگي عضلاني در گروه تداومي بيشتر از گروه تناوبي بود.بحث و نتيجه گيري: نتايج نشان داد كه اگرچه سطوح شاخص هاي سيستم ايمني و آسيب عضلاني در بين دو گروه يكسان بود، اما پايين آمدن از ارتفاع بصورت تداومي نسبت به روش تناوبي موجب سركوب سيستم ايمني و افزايش ميزان كوفتگي تاخيري عضلاني در پسران نوجوان كم تحرك مي شود.