مقايسه تأثير هشت هفته تمرينات مقاومتي و پيلاتس بر برخي از شاخص هاي عملكرد جسماني زنان مبتلا به بيماري مولتيپل اسكلروزيس

مقدمه و هدف: بيماري MS شايع‌ترين علت ناتواني‌هاي نورولوژيايي در ميان بالغين جوان مي‌باشد و از مهم‌ترين بيماري‌هاي تغييردهنده‌ مسير زندگي افراد است. هدف از تحقيق حاضر بررسي اثر 8 هفته تمرينات مقاومتي و پيلاتس بر برخي از عملكردهاي جسماني در زنان مبتلا به ام.اس بود.مواد و روش ها: اين پژوهش نيمه‌تجربي بود و 33 زن مبتلا به MS شركت داشتند (EDSS بين 1 تا 4). آنها هدفمند انتخاب و تصادفي به دو گروه تجربي و يك گروه كنترل تقسيم شدند. تمرينات، هشت هفته، سه جلسه در هفته انجام شد. گروه تمرينات مقاومتي حركات فلكشن و اكستنشن پا، قايقي، پروانه، پرس پا و كرانچ را از شدت 40 درصد يك تكرار بيشينه شروع و بعد از هشت هفته به 60 درصد يك تكرار بيشينه رساندند. گروه تمريني پيلاتس نيز طي هشت هفته، سه جلسه در هفته، 70-60 دقيقه تمرين كردند و گروه كنترل هيچ تمريني نداشتند. در طول تمرين، حركات از سه ايستگاه به 10 و ست ها از يك به سه رسيد. استقامت و قدرت عضلاني، تعادل و انعطاف‌پذيري قبل و بعد از دوره‌ تمرين ارزيابي شد. آزمون آنوواي يك‌سويه براي مقايسه شاخص ها بين گروه ها و آزمون تي زوجي براي تغييرات درون گروهي استفاده شد. براي تشخيص محل اختلاف ميانگين بين گروه‌ها،آزمون تعقيبي توكي استفاده شد (0.05 P).يافته‌ها: تحليل آماري يافته ها‌ نشان داد؛ هشت هفته تمرين مقاومتي و پيلاتس نسبت به گروه كنترل، سبب بهبود معناداري در شاخص‌هاي قدرت،استقامت عضلاني و تعادل شد. انعطاف پذيري در تمرينات پيلاتس و شاخص تعادل در تمرينات مقاومتي تاثير بهتري داشتند (0.05 P).بحث و نتيجه‌گيري: با توجه به نتايج، احتمالاً بتوان تمرينات پيلاتس و مقاومتي را به عنوان روشي مؤثر براي بهبود عملكرد حركتي به بيماران MS، پيشنهاد كرد.