اثر تمرين مقاومتي برونگرا بر قدرت عضلاني، ظرفيت هوازي و فاكتور رشد شبه انسوليني در زنان جوان غيرفعال

مقدمه و هدف: فعاليت جسماني يك محرك قوي براي سازگاري هاي قلبي - عروقي و فيزيولوژيكي به شمار مي رود. اثرات مثبت تمرين مقاومتي در افزايش حجم عضلاني، از طريق هورمون ها و با افزايش ميزان متابوليسم و سنتز پروتئين اعمال مي شود. لذا هدف از پژوهش حاضر ، بررسي اثر تمرين مقاومتي برونگرا بر قدرت عضلاني، ظرفيت هوازي و سطح فاكتوررشد شبه انسوليني (IGF-1) در زنان جوان غيرفعال بود.مواد و روش ها: تحقيق حاضر از نوع نيمه تجربي و به صورت پيش و پس آزمون انجام شد، تعداد 28 زن جوان غيرفعال به طور تصادفي به دو گروه تمرين مقاومتي برونگرا (14 نفر) وگروه كنترل (14 نفر) تقسيم شدند. سپس برنامه تمريني مقاومتي برونگرا در گروه تمرين به مدت 10 هفته و هفته اي 3 جلسه اجرا گرديد. نمونه گيري خوني ، آزمون هاي قدرت عضلاني اندام هاي بالاتنه و پايين تنه، اكسيژن مصرفي بيشينه و تركيب بدني در قبل و بعد از مداخله انجام شد. گروه كنترل درطول مدت تحقيق، هيچ گونه برنامه تمريني انجام ندادند. IGF-1 سرم با استفاده از روش الايزا اندازه گيري شد. براي تجزيه وتحليل داده ها ازآزمون هاي پارامتريك تي مستقل و تي زوجي استفاده و سطح معني داري كمتر از 0.05 درنظرگرفته شد.يافته ها: در اين مطالعه اختلاف معني‌داري در قدرت عضلاني بالاتنه و پايين‌تنه، توان هوازي، توده بدون چربي و IGF-1 سرمي در گروه تجربي نسبت به پيش از دوره تمريني يافت شد (0.05 P)، در حالي كه در گروه كنترل تغيير معني‌داري مشاهده نشد (0.05 P). در مقايسه با گروه كنترل، قدرت عضلاني بالاتنه و پايين‌تنه، توان هوازي، توده بدون چربي و سطح IGF-1  سرمي گروه تجربي پس از ده هفته تمرين مقاومتي برونگرا افزايش معني ‌داري نشان داد (0.05 P).بحث و نتيجه گيري: ده هفته تمرين مقاومتي برونگرا، تغييرات مثبتي در شاخص توده بدن ، قدرت عضلاني بالاتنه و پايين تنه و حجم عضلات داشته و احتمالا در افزايش وضعيت فيزيولوژيكي و فيزيكي موثر است.