اثر حاد برنامه هاي تمريني مختلف بر عملكرد تير اندازي و كنترل پاسچر افراد نظامي

مقدمه و هدف: تيراندازي يكي از اركان اصلي نظامي گري مي باشد. در حال حاضر در خصوص  تأثير برنامه هاي تمريني كوتاه مدت بر عملكرد تيراندازي نتايج روشني وجود ندارد. هدف پژوهش حاضر بررسي اثر حاد فعاليت هوازي، كشش ايستا و تمرينات ثبات مركزي بر عملكرد تيراندازي و كنترل پاسچر افراد نظامي بود.مواد و روش ها: در پژوهش حاضر 36 مرد تازه كار نظامي در دامنه سني 25 - 18 سال مشاركت داشتند. آزمودني ها به صورت تصادفي به چهار گروه مساوي 9 نفري فعاليت هوازي، كشش ايستا، ثبات مركزي و كنترل تقسيم شدند. شركت كنندگان در هر يك از مراحل پيش و پس آزمون 20 شليك با تپانچه بادي انجام دادند. عملكرد تيراندازان با استفاده از دستگاه اسكت ارزيابي شد و همزمان اطلاعات مركز فشار آزمودني ها با استفاده از سيستم اندازه گيري توزيع فشار كف پايي ثبت گرديد.  به منظور تحليل آماري از آزمون تحليل واريانس با اندازه گيري مكرر در سطح معناداري 0.05 استفاده شد.يافته‌ها:  نتايج نشان داد، ميانگين نوسانات قدامي- خلفي (AP) و داخلي- خارجي (ML) مركز فشار در گروه تمرين ثبات مركزي به طور معناداري كمتر از تمرين هوازي،كشش ايستا و حالت كنترل بود (0.05 P). در بررسي متغيرهاي مربوط به عملكرد تيراندازي نتايج نشان داد ميانگين امتياز ركورد تير در گروه تمرين هوازي به طور معناداري از گروه هاي ديگر بالاتر بود (0.05 P)، با اين حال، ميانگين امتياز ركورد بعد از كشش ايستا به طور معناداري از حالت كنترل پايين تر بود (0.05 P). همچنين نوسانات افقي، عمودي و ميانگين نوسانات نقطه نشانه روي در تمرين هوازي به طور معناداري از برنامه هاي ديگر كمتر بود (0.05 P).بحث و نتيجه‌گيري: به نظر مي رسد كه فعاليت هوازي كوتاه مدت با شدت متوسط در بهبود عملكرد تيراندازي تأثيرگذار است. تمرين ثبات مركزي با وجود  بهبود تعادل، تاثير مثبتي بر عملكرد تيراندازي ندارد.