تاثير تمرين هوازي بر سطوح پروتئين سيرتوئين-1 و شاخص مقاومت به انسولين در مردان مبتلا به ديابت نوع دو

مقدمه و هدف: چاقي با اختلال در عملكرد انسولين موجب افزايش گلوكز ناشتا در بيماران ديابتي مي‌شود. بنابراين هدف از مطالعه حاضر بررسي تأثير هشت هفته تمرين هوازي بر سيرتوئين-1 و مقاومت به انسولين (HOMA-IR) در مردان داراي اضافه‌وزن و چاق مبتلا به ديابت نوع دو بود.مواد و روش ها: 22 مرد چاق مبتلا به ديابت نوع دو (سن: 4.9±35.7 سال؛ شاخص توده بدن (BMI): 30.45± 2.35 كيلوگرم/متر مربع) به‌طور داوطلبانه در اين تحقيق شركت نمودند و بر اساس سطح گلوكز خون به دو گروه تمرين و كنترل تقسيم شدند. آزمودني ها در گروه تمرين در هشت هفته تمرينات هوازي با شدت 70 درصد ضربان قلب بيشينه، سه جلسه در هفته و 50-45 دقيقه در هر جلسه شركت كردند. خون گيري جهت ارزيابي فاكتورهاي خون (سيرتوئين-1، انسولين، گلوكز و شاخص مقاومت به انسولين) قبل از تمرين و 48 ساعت بعد از آخرين جلسه تمرين انجام شد. داده‌ها با استفاده از SPSS و روش آماري آنوا (2×2) براي بررسي تفاوت بين گروهي و تي وابسته براي تغييرات درون‌گروهي مورد آناليز قرار گرفت.يافته ها: يافته‌ها نشان داد كه هشت هفته تمرين هوازي با افزايش معني دار در سطح سرمي سيرتوئين-1، كاهش معني دار انسولين، HOMA-IR، گلوكز، وزن بدن و BMI در پس آزمون در مقايسه با پيش‌آزمون همراه بود (0.05 P). همچنين، در مقايسه با گروه كنترل، هشت هفته تمرين هوازي موجب افزايش معني دار در سطح سرمي سيرتوئين-1 و كاهش معني‌دار در سطح انسولين، HOMA-IR، گلوكز، وزن بدن و BMI شد (0.05 P). همچنين ارتباط معني‌داري بين تغييرات غلظت سيرتوئين-1 با گلوكز ناشتا، وزن بدن و BMI مشاهده شد (0.05 P).بحث ونتيجه‌گيري: در كل نتايج تحقيق حاضر پيشنهاد مي نمايد كه تمرين هوازي احتمالاً از طريق افزايش در سطح پروتئين سيرتوئين-1 موجب بهبود در مقاومت به انسولين در مردان چاق با ديابت نوع دو مي شود.