ارزيابي اثربخشي و رتبه‌بندي تغييرات مهندسي براي بهبود شاخص زيست‌پذيري سامانه‌هاي پيچيده مهندسي

زيست‌پذيري يكي از الزامات غير كاركردي كليدي در ادبيات سامانه‌هاي پيچيده مهندسي بوده كه به‌منظور ارزيابي و سنجش ميزان توانمندي سيستم در مواجهه با شرايط عدم قطعيت مورداستفاده قرار مي‌گيرد. در هنگام توسعه يك محصول يا سيستم پيچيده ذينفعان آن خواهان افزايش شاخص زيست‌پذيري سيستم مي‌باشند. مهندسان و طراحان سيستم نيز به‌منظور پاسخ به اين خواسته، تغييرات مهندسي متعددي را به‌منظور افزايش شاخص زيست‌پذيري پيشنهاد مي‌نمايند. اما مسئله اصلي در فرآيند مديريت اين تغييرات مهندسي به‌ويژه تغييرات در سامانه‌هاي پيچيده، فقدان روشي مدون به‌منظور ارزيابي اثربخشي تغييرات مهندسي در بهبود شاخص زيست‌پذيري دستگاه‌ها مي‌باشد. بنابراين وجود روشي به‌منظور ارزيابي اثربخشي و اولويت‌بندي سبدهاي مختلف از تغييرات مهندسي جهت اعمال در طراحي سامانه‌هاي پيچيده مهندسي با هدف افزايش شاخص زيست‌پذيري، امري ضروري به نظر مي‌رسد. به‌منظور رفع اين شكاف مطالعاتي، در اين تحقيق با به‌كارگيري شبيه‌سازي مونت‌كارلو و روش الكتر-3 يك مدل فرآيندي به‌منظور تعيين اثربخشي تغييرات مهندسي با رويكرد افزايش شاخص زيست‌پذيري از ديدگاه فني و اولويت‌بندي آن‌ها با استفاده از شاخص‌هاي مختلفي همچون هزينه، زمان و ريسك اجرا ارائه شده است. كاربردي بودن مدل ارائه شده نيز با به‌كارگيري داده‌هاي مربوط به يك سامانه پيچيده فضايي نشان داده شده است.