تجزيه و تحليل شرايط محيطي نهشته‌هاي پرمين ‌بالايي شمال‌غرب ايران بر اساس عناصر فلزي كمياب حساس به اكسيداسيون و احيا

فقدان اكسيژن بعنوان يكي از دلايل اصلي در طي انقراض دسته‌‎‌جمعي قبل از مرز پرمين-ترياس (تقريبا 251.9 ميليون سال پيش) در نظر گرفته مي‌شود. در اين مطالعه شرايط اكسيداسيون و احيا در شيل هاي پرمين ‏بالايي دو برش آلي‌باشي و زال در شمال‌غرب ايران با استفاده از عناصر كمياب حساس به اكسيداسيون و احيا براي بررسي وضعيت ژئوشيميايي آب دريا در طي پرمين ‏بالايي و قبل و بعد از افق انقراض مورد مطالعه قرار گرفته‌ است. بر اساس مقادير نسبت‎هاي V/Cr و V/(V+Ni) شرايط اكسيداسيون و احيا در طول توالي پرمين ‏بالايي در هر دو برش مورد مطالعه از اكسيك-ديزاكسيك به ساب‏اكسيك تغيير مي‌كند و در عضو ارس به سن بالاترين بخش چنگسينكين كه بلافاصله بعد از افق انقراض قرار گرفته افزايش مقادير اين دو نسبت در مقايسه با ساير بخش‌هاي توالي مشهود مي‎باشد. بررسي نسبت هاي Mo/U درجازا در هر دو برش مويد كمتر بودن آن از نسبت مولار Mo/U آب كف دريا (تقريبا 7.5 تا 7.9) است و نمودار MoEF در مقابل UEF قرارگيري نمونه‌هاي دو برش را در زون هاي اكسيك-ديزاكسيك تا ساب‏اكسيك نشان مي‌دهد. با توجه به داده‎هاي بدست آمده گرچه كه شواهدي از كمبود اكسيژن در طول توالي‎هاي پرمين‏ بالايي وجود دارد ولي فقدان كامل اكسيژن و شرايط انكسيك در افق انقراض اتفاق نيافتاده و حتي در عضو ارس تنها شرايط ساب اكسيك وجود داشته است. بنابرين، دليل كاهش تنوع فونايي در بالاترين افق‌هاي پرمين‌بالايي در دو برش آلي‎باشي و زال را بايد در مكانيسم‎هاي ديگري به غير شرايط انكسيك جستجو كرد.