اقتصاد بوم شناختي و حفاظت از اكوسيستم زمين

اقتصاد كنوني جهان، اكوسيستم ها و جوامع انساني را در تنگناي بحراني قرار داده است. سرمايه داري نوليبرال در پي حداكثر سازي سود، همه عناصر طبيعت را به كالا تبديل كرده و آن را توجيه علمي مي نمايد. هدف اصلي مقاله حاضر، ارائه چارچوب مفهومي در اقتصاد اكولوژيك است. در معناي دقيق علمي، اقتصاد بوم شناختي به سيستم اقتصادي اطلاق مي شود كه با اصول اوليه اكولوژي و نيز اصول سيستمي زندگي هماهنگي دارد. اقتصاد بوم‌شناختي به معناي وسيع‌تر به تئوري و عمل اقتصادي اشاره دارد كه اقتصاد را مسلط بر حوزه‌هاي طبيعت، جامعه و فرهنگ نمي بيند بلكه معتقد است كه اقتصاد بايد همراه و در درون طبيعت، جامعه و فرهنگ، فعال باشد. از نظر روش شناسي، چهار اصل اساسي براي اقتصاد بوم‌شناختي بر اساس نظريه سيستم‌هاي حيات و فلسفه ارگانيسم مشخص مي شود. اين چهار اصل عبارتند از سيستم هاي تودرتو، شبكه هاي خود مولد، سيستم هاي باز و تعاملات شناختي. پرسش اساسي آن است كه چگونه مي توان اين اصول را براي طراحي يك سيستم اقتصادي اكولوژيكي كه در سطوح فردي، اجتماعي و زيست محيطي تسهيل كننده زندگي است، به كار برد. تحقيق حاضر، اقتصاد بوم‌شناختي را به تئوري سيستم‌ها متصل مي‌كنند كه مي تواند توجيه كننده ضرورت تحقيق باشد. يافته‌ها نشان مي دهد كه اقتصاد بوم‌شناختي بايد به فعاليت‌هايي كه رفاه انسان‌ها و غيرانسان‌ها و همچنين كل اكوسيستم‌ها را به حداكثر مي‌رساند، اولويت بدهد و هدف اصلي آن بايد خدمت به فرآيندهاي زندگي در سيستم‌هاي اجتماعي و اكولوژيكي باشد.