بررسي و تحليل كارآيي قوانين كيفري محيط زيست در ايران

قوانين مربوط به حفظ از محيط زيست يكي از موضوعات مهم در زمينه محيط زيست است. در اين زمينه قوانين كيفري مي توانند نقش بسيار مهم در حفظ، نگهداري، پايداري و توسعه محيط زيست ايفاء نمايند. آنچه كه در زمينه قوانين كيفري محيط زيست داراي اهميت است ميزان كارايي آنها و شناخت قوت و ضعف هاي موجود است. بنابراين در اين پژوهش هدف شناخت و تحليل كارايي قوانين كيفري محيط زيست در ايران بوده است. روش تحقيق توصيفي-تحليلي و مبتني بر داده هاي پيمايشي است. جامعه آماري تحقيق را كارشناسان مرتبط و آگاه به موضوع تشكيل داده است كه در مجموع 75 نفر به صورت هدفمند پرسشگري شدند. روايي پرسش نامه با استفاده از نخبگان و پايايي نيز با ضريب كرونباخ برابر با 0.755 تاييد شد. نتيجه نشان داد كه كارايي قوانين محيط زيست در ايران در سطح كمتر از 0.05 متفاوت است كه در اين زمينه قوانين جلوگيري از آلودگي آب با مقدار 7.95 ، بيشترين تفاوت و كارايي را دارد. قوانين جلوگيري از آلودگي هوا با ميانگين 6.51 و سپس قوانين صيد و شكار با ميانگين 6.05 در رتبه هاي دوم و سوم شناخته شده اند. آزمون دو جمله اي نشان مي دهد كه از مجموع 33 قانون مجازات، بيش از 28 مجازات در سطح كمتر از 0.05 معنادار بوده اند. قوانيني شامل مجازات عدم انجام معاينات فني خودرو با ميانگين 4.34؛ مجازات برداشت بي رويه آب(ايجاد چاه) با ميانگين 4.33؛ و مجازات ساخت و ساز اراضي پيرامون رودخانه و... با ميانگين 4.29 بيشترين كارايي را دارد.