تحليل داده‌هاي محيطي در استقرار و توسعه پايدار سكونتگاه‌هاي روستايي شهرستان اصفهان با استفاده از سيستم اطلاعات جغرافيايي

سكونتگاه‌هاي روستايي تحت‌تأثير شاخص‌هاي محيطي متفاوتي شكل‌گرفته‌اند. امروزه برنامه‌ريزي براي نواحي روستايي، نياز به شناخت درست از ظرفيت‌هاي طبيعي موجود و به‌كارگيري تصميمات مطلوب است. داده‌هاي مكاني يا محيطي در اين زمينه نقش مهمي دارند. بر همين اساس در اين تحقيق هدف شناخت داده‌هاي محيطي مؤثر در مباحث روستايي و سپس تحليل اين داده‌ها در شكل گيري و توسعه پايدار سكونتگاه‌هاي روستايي و اولويت بندي آنها از نظر استقرار در پهنه‌هاي جغرافيايي است. روش تحقيق توصيفي-تحليلي و مبتني بر داده‌هاي مكاني سازمان نقشه برداري كشور است. در اين تحقيق از 13 شاخص استفاده شد. روش استانداردسازي داده‌ها، Fuzzy AHP بوده است. روش تحليل داده‌ها با به‌كارگيري الگوريتم‌هاي مختلف در نرم‌افزار Arc GIS از جمله درون‌يابي (IDW و Krijing)، الگوريتم همپوشاني (Weighted Sum Overlay) و عمل وزن دهي در مدل (IO) بوده است. براي وزن دهي و مقايسه معيارها از ديدگاه كارشناسان به‌صورت پنل(10 نفر) مبتني بر روش AHP در نرم‌افزار Expert Choice استفاده شد. بر اساس نتايج شاخص ژئومورفولوژي 0.455، شاخص پوشش زمين 0.263، شاخص فاصله از مخاطرات 0.141 و شاخص اقليمي 0.141 در استقرار سكونتگاه‌هاي روستايي، به‌ترتيب نقش مهمي داشته است. همچنين مهمترين عامل «متوسط بارش سالانه» با ضريب اهميت 0.239 شناخته شد. تحليل همپوشاني نشان داد كه بيش از 121 نقطه روستايي (10.38 درصد) در شرايط نامناسب، 334 روستا(28.6 درصد) در وضعيت متوسط و 713 روستا(60.89 درصد) در وضعيت مناسبي ارزيابي بوده است.