اهداف اصلي ساسانيان در اجراي سياست كوچ اقوامِ مغلوبه و اسيران

يكي از تدابير مهمي كه در تاريخ ايران باستان نزد فرمانروايان متداول بوده است، كوچاندن اقوامِ سركش و اسيران جنگي از منطقه اي به منطقه ديگر بوده است، سياستي كه بارها در ايران باستان و به روزگار شهرياران ساساني به كار گرفته شده است. بر اين اساس از مسائل مهم مورد بررسي در اين پژوهش آن است كه دريابيم ساسانيان به چه دلايل و در پي چه اهداف مهمي اقدام به جابه جايي اقوام سركش، ياغي و هم‌چنين اسيران نموده ‌اند؟واينكه  نتايج انتقال اسيران و اسكان دادن اجباري آنهاچه بوده است؟ . بدين روي در پاسخ به مسائل مزبور با بررسي منابع مكتوب و مطالعات مبتني بر متون تاريخي و با بهره‌گيري از شيوه پژوهش‌هاي تاريخي و رهيافت توصيفي-تحليلي،  نتايج حاصله از تحقيقات عبارت است از اين كه با كوچاندن برخي اقوام از خاستگاه اصلي به مناطق ديگر دردسرها و آشوب‌هايي كه اين اقوام و طوايف در سكونتگاه اوليه خويش براي حكومت و مناطق اطراف پديد مي آوردند، از بين مي رفت. از سويي در برخي موارد ساسانيان با سياست كوچاندن شماري از اقوامِ مغلوب و هم‌چنين اسيراني كه در جنگ‌ها مي گرفتند، سعي در «رفع كمبود نيروي انساني» و هم‌چنين «تغيير در تركيب جمعيت شهرها» داشتند و گاهي نيز به منظور «بهره‌بري از توان و مهارت‌هاي اسيران» برخي كوچ دادنهاي اجباري در دوران ساساني الزام‌آور بوده استآور . با اين حال يكي از دلايل اصلي كوچاندن اين افراد براي «دفاع از سرحدات» بود؛ بدين منظور ساسانيان به منظوردفاع از مرزها يكي از راهكارهاي مهم و موثر را سكونت اسيران و خاندان‌هاي جنگاور و مغلوبه(متخاصم) در مناطق مرزي براي دفاع از قلمرو در برابر مهاجمان مي دانستند.