بررسي اثر گسل هنديجان / ايذه بر رسوب گذاري سازند تاربور در تاقديس كينو بر پايه مطالعات رسوب شناسي و بيواستراتيگرافي

حوضه پيش بوم زاگرس در اثر تكتونيك ناح يه اي كرتاسه پسين توسعه يافته اس ت و الگوهاي چين خوردگي در كمربند چين خورده - رانده زاگرس به شدت متأثر از رفتار مكانيكي واحدهاي سنگي آن و عملكرد گسلهاي پي سنگي با روندهاي متفاوت زاگرسي و عربي است و اين عامل در خيلي جاها تاثير مستقيمي بر الگوهاي رسوبگذاري نهشته هاي فوقاني گذاشته كه اغلب در پراكندگي رخساره و تغييرات ضخامتي نهشته ها ديده ميشود در اين مطالعه بر اساس مطالعات صحرايي، عكس هاي هوايي و مطالعه مقاطع نازك( 33 عدد) تاثير گسل هنديجان _ ايذه بر رسوب گذاري سازند تاربور با سن ماسترشتين در تاقديس كينو و گسترش آن در تاقديس ، مورد بررسي قرار گرفت. بر اساس مطالعات انجام شده تعداد 4 رخساره شناسايي شد و محيط رسوبي يك رمپ كربناته در نظر گرفته شد. سن رسوبات بر پايه مطالعات بيواستراتيگرافي ماسترشتين مي باشد. بر اساس اين مطالعه مشخص شد سازند تاربور با فاصله گرفتن از گسل هنديجان- ايذه به سازند گورپي تبديل مي شود و به همين شكل در يال جنوبي تاقديس كينو سازند گورپي بجاي تاربور رسوب كرده است. بر اين اساس مي توان نتيجه گرفت كه گسل هنديجان – ايذه در زمان رسوبگذاري تاربور در روند رسوب گذاري موثر بوده است. لذا پيشنهاد مي شود بر اساس يافته هاي اين مقاله نقشه زمين شناسي تاقديس كينو مورد بازنگري قرار گيرد.