سيستم‌ هاي كنترل شبكه‌اي

سيستم ‌هاي كنترل شبكه‌اي (NCS) يك زمينه جديد در سيستم‌هاي كنترل است كه با استفاده روزافزون از شبكه‌هاي ارتباطي در سيستم‌هاي كنترل پديد آمده است. NCSبه سيستم كنترلي اطلاق مي‌شود كه در آن حسگرها، محرك‌ها و كنترل‌كننده‌ها از طريق يك شبكه ارتباطي داده به‌هم متصل مي‌شوند و امكان نظارت و كنترل از راه دور سيستم را فراهم مي‌كنند. استفاده از شبكه‌هاي ارتباطي در سيستم‌هاي كنترل مزاياي متعددي از جمله، كاهش هزينه سيم‌كشي، افزايش انعطاف‌پذيري و بهبود مقياس‌پذيري را به همراه دارد. با اين حال، ادغام شبكه‌هاي ارتباطي در سيستم‌هاي كنترل، چالش‌هاي جديدي مانند تأخير در ارسال داده، از دست دادن بسته‌هاي داده و ازدحام در شبكه را نيز به همراه خواهد داشت، كه به روش‌هاي جديد براي مدل‌سازي و طراحي سيستم كنترل نياز دارد. تحقيقات در كنترل سيستم‌هاي شبكه‌اي بر توسعه روش‌هاي جديد براي مدل‌سازي، تخمين، شناسايي و طراحي سيستم كنترل، متمركز است كه تأثيرات شبكه‌هاي ارتباطي بر رفتار سيستم را در نظر مي‌گيرد. به‌طور كلي، زمينه NCSيك حوزه تحقيقاتي مهم است زيرا امكان توسعه سيستم‌هاي كنترل كارآمدتر و انعطاف‌پذيرتر را فراهم مي‌كند كه مي‌توانند در طيف گسترده‌اي از كاربردها اعمال شوند. NCS را مي‌توان در كاربردهاي مختلفي مانند اتوماسيون صنعتي، شبكه‌هاي هوشمند انرژي، سيستم‌هاي حمل و نقل و اتوماسيون ساختمان يافت. اين مقاله با بيان پيدايش سيستم‌هاي كنترل از حوزه زمان پيوسته تا كنترل شبكه‌اي، به مقايسه آن با سيستم‌هاي كنترل سنتي مي‌پردازد. در ادامه، مهم‌ترين چالش‌ها در NCS و راه‌كارهاي آنها پرداخته خواهد شد. ضمن مرور كارهاي تحقيقاتي انجام شده در ايران و ساير كشورها، برخي كاربردهاي مهم كنترل شبكه‌اي نيز مورد بحث قرار مي‌گيرد. در انتها، سمت‌گيري‌هاي احتمالي پيش‌رو در توسعه سيستم‌هاي كنترل شبكه‌اي ارائه خواهد شد.