اثربخشي آموزش خودمراقبتي بر اميد به زندگي بيماران همودياليزي

سابقه و هدف: دانش ناكافي در زمينه‌ي خودمراقبتي در اين بيماران موجب بدترشدن وضعيت بيماري و كاهش اميد به زندگي‌‌شان مي‌شود؛ لذا اين مطالعه با هدف تعيين تأثير آموزش برنامه‌ي خودمراقبتي بر اميد به زندگي در بيماران همودياليزي مراجعه‌كننده به بيمارستان توحيد شهر سنندج در سال 1400 انجام شد.مواد و روش‌‌ها: در مطالعه‌ي نيمه‌تجربي حاضر، تمام بيماران داراي معيارهاي ورود، به‌روش سرشماري انتخاب شدند و سپس در دو گروه مداخله و كنترل قرار گرفتند. در دو گروه قبل و يك ماه بعد از مداخله، پرسش‌نامه‌ي دموگرافيك و اميد به زندگي هرث توزيع شد. مداخله شامل سه جلسه‌ي آموزشي  چهره‌به‌چهره درباره‌ي همودياليز، درمان دارويي، مصرف مايعات و رژيم غذايي بود كه در حين همودياليز به بيماران ارائه مي‌شد. بيماران در گروه كنترل طبق روتين، مراقبت‌هاي لازم را دريافت كردند. داده‌ها با استفاده از آزمون‌هاي تي وابسته، تي مستقل و كاي اسكوئر با استفاده از نرم‌افزار SPSS-16 تحليل شدند.يافته‌ها: يافته‌هاي حاصل از مطالعه نشان داد كه ميانگين نمره‌ي اميد به زندگي قبل از مداخله در گروه آزمون 2.31 ± 17.86 و در گروه كنترل 1.89 ± 17.87 بود (0.710=p و 1.817-=t) و هر دو گروه اميد به زندگي ضعيفي داشتند؛ اما بعد از مداخله، ميانگين نمره‌ي اميد به زندگي در گروه آزمون 4.43 ± 20.16 و در گروه كنترل 2.41 ± 17.96 بود كه تفاوت آماري معني‌داري داشت (0.001 p و 1.493=t).نتيجه‌گيري: آموزش خودمراقبتي به افزايش آگاهي و ارتقاي كيفيت مراقبت در بيماران منجر مي‌شود و افزايش اميد به زندگي را در اين بيماران به دنبال خواهد داشت؛ بنابراين ارتقاي سطح خودمراقبتي در بيماران بايد همواره بخشي از مراقبت‌هاي پرستاري را در بر بگيرد.