ويژگي‌هاي روان‌سنجي ابزار خودمراقبتي بيماران ديابتي در جمعيت ايراني (DSCS-I)؛ يك مطالعه‌ي تحليل عاملي اكتشافي

سابقه و هدف: خودمراقبتي يكي از اقدامات خوب و اثربخش مقابله با ديابت است كه امروزه، توجه بسياري از برنامه‌ريزان بهداشتي را به خود جلب كرده است. هدف از مطالعه‌ي حاضر روان‌سنجي ابزار خودمراقبتي ويژه‌ي بيماران ديابتي در مراكز درماني شهر قزوين در كشور ايران بود. مواد و روش‌‌ها: مطالعه‌ي حاضر از نوع روش‌شناسي بود. جامعه‌ي آماري تمام مراجعه‌كنندگان به مراكز درماني شهر قزوين بودند. حجم نمونه 256 نفر تعيين شد. داده‌ها پس از جمع‌آوري، به‌صورت عاملي اكتشافي با روش تجزيه‌وتحليل اجزاي اصلي (PCA) تحليل شدند. از نرم‌افزار SPSS براي تحليل داده‌ها استفاده شد. همچنين از آزمون كايزر ماير و بارتلت براي اندازه‌گيري كفايت نمونه و معني‌داري نتايج استفاده شد. يافته‌ها: ميانگين سن افراد مشاركت‌كننده در مطالعه 11.14±59.12 بود و ميانگين سال‌هاي ابتلاي افراد به ديابت برابر با 7.55±10.76بود. نتايج تحليل عاملي اكتشافي نشان داد كه خودمراقبتي افراد ديابتي در چهار عامل وجود دارد. عامل اول رژيم غذايي سالم، عامل دوم فعاليت فيزيكي، عامل سوم پايش قند خون و عامل چهارم بررسي سلامت پاها بود. نتايج نشان داد كه چهار عامل تبيين‌كننده‌ي خودمراقبتي مي‌تواند 95.22 درصد واريانس خودمراقبتي در بيماران ديابتي را تبيين كند. نتيجه‌گيري: روان‌سنجي ابزار خودمراقبتي ديابت در جمعيت ايراني نشان داد كه ابزار خودمراقبتي (DSCS-I) داراي روايي و پايايي بسيار مناسبي بود؛ ازاين‌رو، استفاده از اين ابزار براي بررسي وضعيت خودمراقبتي در بيماران ديابتي ضروري است.