اثربخشي آموزش خودشفقت‌ورزي بر استرس ادراك‌شده و انسجام رواني مراقبان سالمند

سابقه و هدف: پژوهش حاضر به‌منظور بررسي اثربخشي آموزش خودشفقت‌ورزي بر استرس ادراك‌شده و انسجام رواني مراقبان سالمند انجام گرفت. مواد و روش‌‌ها: اين پژوهش با روش نيمه‌آزمايشي با طرح پيش‌آزمون و پس‌آزمون با گروه كنترل با مرحله‌ي پيگيري دوماهه انجام شد. جامعه‌ي آماري پژوهش حاضر را افراد مراقب سالمند مراكز تحت نظارت وزارت بهداشت شهر تهران در سال 1401 تشكيل دادند. در اين پژوهش، تعداد 27 مراقب سالمند با روش نمونه‌گيري دردسترس انتخاب و با گمارش تصادفي در گروه‌هاي مداخله و كنترل جاي‌دهي شدند. گروه مداخله آموزش خودشفقت‌ورزي را طي 2.5 ماه در 10 جلسه دريافت كرد. پرسش‌نامه‌هاي استفاده‌شده در اين پژوهش شامل پرسش‌نامه‌ي مقياس استرس ادراك‌شده (كوهن، ك كامارك و مرملستين،  1983) و پرسش‌نامه‌ي احساس انسجام رواني (فلسنبرگ، ونتكولت و مريك، 2006) بود. داده‌هاي جمع‌آوري‌شده به‌شيوه‌ي تحليل واريانس آميخته با استفاده از نرم‌افزار آماري SPSS23 تجزيه‌وتحليل شدند. يافته‌ها: نتايج نشان داد كه آموزش خودشفقت‌ورزي بر استرس ادراك‌شده (0.001 P؛ 0.61=Eta؛ 39.69=F) و انسجام رواني (0.001 P؛ 0.63=Eta؛ 43.25=F) مراقبان سالمند تأثير معنادار دارد. نتيجه‌گيري: بر اساس يافته‌هاي پژوهش مي‌توان چنين نتيجه گرفت كه آموزش خودشفقت‌ورزي مي‌تواند به‌عنوان روشي كارآمد به‌منظور كاهش استرس ادراك‌شده و بهبود انسجام رواني مراقبان سالمند به كار رود.