تبيين تأثيرات گونه‌‌هاي انعطاف‌‌پذيري بر تطابق عملكردي مجتمع خدمات شهري به هنگام مديريت بحران

با توجه به سابقه زلزله و گسل‌‌هاي فعال متعدد در تهران، همچنين معضلات تراكم جمعيتي و نداشتن آمادگي براي وقوع بحران، عدم بهره‌‌گيري از فناوري‌‌هاي روز دنيا و از طرف ديگر بلااستفاده بودن پايگاه‌‌هاي بحران و نداشتن كاربري در زمان‌‌هاي عادي، اين پژوهش بر آن است كه با  به‌كارگيري اصل انعطاف‌‌پذيري، دو كاربري مختلف را در زمان قبل از بحران و بعد از آن در فضايي ثابت تطبيق دهد تا بتواند با بهره‌‌مندي از روشي كارآمد، عواقب بحران زلزله را بلافاصله پس از آن، كاهش دهد. هدف اين پژوهش كاهش اثرات و عواقب و سردرگرمي و بلاتكليفي افراد آسيب‌ديده پس از زلزله با تأمين فضاهاي لازم در منطقه‌‌اي از شهر تهران است. پژوهش حاضر از نظر هدف يك پژوهش كاربردي است و در دسته پژوهش‌‌هاي آميخته و به صورت توصيفي- تحليلي قرار دارد و از نوع زمينه‌يابي (پيمايشي) است. در طي روند پژوهش ابتدا داده‌‌هاي نظري از طريق مطالعات كتابخانه‌‌اي گردآوري شده، سپس به تجزيه و تحليل آن‌‌ها به روش كدگذاري پرداخته و به كدهايي قابل سنجش كيفي تبديل مي‌‌شوند. بعد از رسيدن به يك چارچوب نظري از مطالعات انجام‌شده، به وسيله روش ساختاريافته‌‌ي دلفي بر اساس پرسش از صاحب‌نظران، ميزان تأثير گونه‌‌هاي كدگذاري‌شده‌‌ي انعطاف‌‌پذيري بر تطابق عملكردي مجتمع خدمات شهري به هنگام مديريت بحران زلزله الويت‌بندي شده و در انتهاي پژوهش از لحاظ ميزان نحوه تأثيرگذاري دسته‌‌هاي مختلف انعطاف‌‌پذيري در فضا‌‌ي مجتمع نيز مورد الويت‌بندي قرار مي‌‌گيرند. نتايج به‌دست آمده نشان مي‌‌دهد كه بيش‌ترين ميزان تأثير گونه‌‌هاي انعطاف‌‌پذيري به ترتيب مربوط به قابليت توسعه‌‌پذيري، سيستم مدولار بر اساس انطباق شبكه‌‌هاي طراحي مدولار، چند‌عملكردي بودن، ديوارهاي متحرك، مبلمان انعطاف‌‌پذير و بازشوها و پوسته‌‌هاي متحرك مي‌‌باشد. همچنين بيش‌ترين ميزان نحوه‌‌ي تأثير انعطاف‌‌پذيري در فضاي مجتمع نيز به ترتيب مربوط به دسته تغيير ساختاري، تغيير فيزيكي، تغيير فضايي و تغيير بصري مي‌‌شود.