تبيين نقش مولفه‌هاي كالبدي محيط آموزشي بر انگيزش به يادگيري دانش‌آموزان مقطع ششم ابتدايي شهر تهران

محيط آموزشي يكي از عوامل موثر در عملكرد تحصيلي دانش‌آموزان مي‌باشد. هدف از پژوهش حاضر، بررسي نقش مولفه‌هاي كالبدي محيط آموزشي بر انگيزش به يادگيري دانش‌آموزان مقطع ششم ابتدايي شهر تهران است. پژوهش حاضر توصيفي و از نوع همبستگي مي‌باشد. جامعه آماري پژوهش شامل دانش‌آموزان پايه ششم دبستان شهر تهران بوده كه در سال تحصيلي 1401-1400 مشغول به تحصيل بودند. نمونه‌گيري با روش تصادفي سيستماتيك انجام شده و تعداد 387 دانش‌آموز كه داراي ملاك‌هاي ورود به پژوهش بودند، انتخاب شدند. ابزارهاي پژوهش شامل پرسش‌نامه‌هاي مقياس ابعاد فيزيكي محيط كلاس درس (PACE)‏ و پرسش‌نامه انگيزش به يادگيري1 بود. براي تجزيه و تحليل داده‌هاي اين مطالعه از نرم افزار اسمارت پي.ال.اس2، از آزمون همبستگي پيرسون و روش تحليل مدل معادلات ساختاري استفاده شد. نتايج نشان داد كه مولفه‌هاي كالبدي محيط (خودكارآمدي تحصيلي، مبلمان، تجهيزات و امكانات، فضا، نور، كيفيت هواي داخل ساختمان و رنگ) با متغير انگيزش به يادگيري رابطه مثبت و معني‌داري دارند. همچنين تحليل معادلات ساختاري، نشان داد كه مقدار آماره t در همه موارد بيش‌تر از 96.‏1 و بار عاملي نيز از 4.‏0 بيش‌تر و سوالات انتخاب‌شده، ساختارهاي عاملي مناسبي دارند. ضريب مسير برابر با340.‏0 و قدر مطلق آماره t برابر با 197.‏5 و از عدد 96.‏1 بيش‌تر مي باشد. بين مولفه‌هاي كالبدي محيط آموزشي با انگيزش به يادگيري و خودكارآمدي تحصيلي دانش‌آموزان رابطه مثبت معني‌داري وجود دارد. از اين رو برنامه‌ريزي براي تحول در ساختار مولفه‌هاي كالبدي مدارس مي‌تواند از اولويت‌هاي ايجاد تحول بنيادين در فرايند تعالي دانش‌آموزان باشد كه سبب بهبود عملكرد تحصيلي و انگيزشي دانش‌آموزان مي‌شود.