مقايسه تطبيقي نقش آموزش مبتني بر مشاركت‌محوري در راستاي افزايش خلاقيت دانشجويان در دروس نظري و عملي كارشناسي معماري

روش آموزش در رشته‌هاي مرتبط با هنر و به‌خصوص رشته معماري، به‌دليل تلفيق و آميختگي حوزه‌هاي نظري و عملي يكي از مباحث پرچالش در حيطه آموزش مي‌باشد؛ چرا كه نهادهاي آموزشي بايستي افرادي را تربيت نمايند كه هم در مفاهيم نظري صاحب‌نظر و هم در فعاليت‌هاي اجرايي و حرفه‌اي توانمند باشند و بتوانند نقش سازنده به‌عنوان معمار در جامعه ايفا كنند. در همين راستا يكي از مباحث مهم آموزش چگونگي ارتقاء خلاقيت حين آموزش است كه همواره مورد بحث كارشناسان و پژوهشگران بوده است. رويكرد مشاركت‌محوري با هدف تعامل بيش‌تر افراد با محيط‌هاي آموزشي، نقش مهمي در ارتقاء تعامل سازنده محيط و افراد داشته و از اين طريق مي‌تواند ضمن بهبود كيفيت آموزش موجب ارتقاء خلاقيت نيز گردد. اين پژوهش با هدف بررسي طرح‌هاي آموزش مشاركت‌محور در حوزه دروس نظري و عملي در راستاي ارتقاء خلاقيت صورت گرفته و براي اين منظور از روش طرح‌هاي آموزشي گروه آزمون و گروه شاهد استفاده نموده و نتايج براي هر دو گروه مورد مقايسه تطبيقي قرار گرفته است. جامعه آماري پژوهش، دانشجويان كارشناسي معماري هستند كه در مؤسسات آموشي شهر سمنان مشغول به تحصيل مي‌باشد و بدين‌منظور با رويكرد آموزش مشاركت‌محور به تفكيك در حوزه‌هاي نظري و عملي مورد سنجش و مقايسه قرار گرفته‌اند. نتايج پژوهش نشان مي‌دهد كه متغيرهاي خلاقيت تورنس در دروس نظري، چه در مرحله پيش‌آزمون و چه در مرحله پس‌آزمون، داراي ضرايب پاييني هستند؛ به‌طوري‌كه كم‌ترين سهم عاملي در دروس نظري مربوط به مؤلفه سيالي با مقدار (238.‏0) و بيش‌ترين سهم مربوط به بسط با مقدار (581.‏0) مي‌باشد. در مرحله پس‌آزمون بيش‌ترين سهم عاملي مربوط به انعطاف‌پذيري با مقدار (675.‏0) و كم‌ترين سهم مربوط به سيالي با مقدار (348.‏0) مي‌باشد. در تحليل همبستگي گرافيكي بين پاسخ‌هاي پيش‌آزمون و پس‌آزمون مشخص شد كه ضرايب R بسيار پايين بوده و اين نشان از دخالت متغيرهاي مداخله‌گر در مراحل مختلف آزمون دارد.