مدل پيامدهاي تحصيلي دانش‌آموزان دوره متوسطه با توجه به اثرات روابط معلم- شاگرد و معلم-والدين با نقش ميانجي آگاهي فراشناختي

پژوهش حاضر با هدف بررسي اثرات روابط معلم- شاگرد و معلم-والدين بر پيامدهاي تحصيلي (سرزندگي تحصيلي، يادگيري ادراك شده، رفتار در كلاس، شادي در كلاس، آمادگي براي ورود به دانشگاه و طرح‌ريزي براي فارغ‌التحصيلي) با نقش ميانجي آگاهي فراشناختي انجام شد. جامعه آماري، كليه دانش‌آموزان مشغول به تحصيل دوره متوسطه دوم شهرستان بيرجند در سال تحصيلي 99 -1398 بودند. تعداد 392 نفر به همراه يكي از والدين‌شان به عنوان مشاركت‌كنندگان، پرسشنامه‌هاي ارتباط معلم- شاگرد (Murray Zvoch, 2010)، ارتباط معلم- والدين (Vickers Minke, 1995)، آگاهي فراشناختي (Schraw Dennison, 1994)، سرزندگي تحصيلي (Dehghanizadeh Chari, 2013)، خرده‌مقياس يادگيري ادراك‌شده (Alavi, 1994 و Marks, 2000)، خرده‌مقياس طرح‌ريزي براي فارغ‌التحصيل شدن پرسشنامه ملي درگيري دانش‌آموزي (NSSE)، آمادگي براي ورود به دانشگاه خرده‌مقياس دانش‌آموز (Sokol, 2000) و خرده‌مقياس شادي و رفتار در كلاس پرسشنامه ارزيابي ملي پيشرفت‌تحصيلي (Blazar Kraft, 2015) را تكميل نمودند. تحليل داده‌ها با روش‌هاي آمار توصيفي و روش مدل‌يابي معادلات ساختاري با استفاده از نرم‌افزارهايSPSS22  و LISREL8.8 نشان داد كه مدل پيشنهادي با داده‌هاي پژوهش برازش مناسب دارد. نتايج بيانگر آن بود كه روابط معلم- شاگرد و معلم-والدين تأثير مستقيم و غيرمستقيم بر پيامدهاي تحصيلي دانش‌آموزان دارد و آگاهي فراشناختي نقش واسطه‌اي بين روابط معلم- شاگرد و معلم- والدين و پيامدهاي تحصيلي دانش‌آموزان را ايفا مي‌كند. يافته‌هاي حاضر، علاوه بر توليد دانش نظري، كاربردهاي عملي ويژه‌اي را جهت ارتقاء پيامدهاي تحصيلي دانش‌آموزان در بردارد.