اثربخشي رفتاردرماني ديالكتيكي بر ضرب و جرح خويشتن و تحمل پريشاني در نوجوانان با سابقه رفتارهاي خودآسيب رسان

هدف از اين پژوهش بررسي اثربخشي آموزش رفتاردرماني ديالكتيكي بر رفتارهاي خودآسيب رسان و تحمل پريشاني در نوجوانان پسر دامنه سني 12 تا 18 سال شهر بندرعباس در سال 1400 بود. پژوهش حاضر نيمه آزمايشي با طرح پيش‌آزمون- پس‌آزمون با گروه گواه و دوره پيگيري يك ماهه بود. جامعه آماري پژوهش كليه نوجوانان مراجعه‌كننده به كلينيك‌هاي مشاوره شهر بندرعباس با سابقه رفتارهاي خودآسيب رسان بود. در اين پژوهش تعداد 30 نفر با روش نمونه‌گيري هدفمند انتخاب و با گمارش تصادفي در گروه‌هاي آزمايشي و گواه گمارده شدند (15 نفردر گروه آزمايشي و 15 نفر در گروه گواه). گروه آزمايشي آموزش رفتار درماني ديالكتيكي را در 12 جلسه 2 ساعته دريافت نمودند. پرسشنامه‌هاي مورد استفاده در اين پژوهش شامل پرسشنامه رفتارهاي خودآسيب رسان Klonsky و پرسشنامه تحمل پريشاني Simons and Gahr بود. داده‌هاي حاصل از پژوهش به شيوه تحليل واريانس با اندازه‌گيري مكرر مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. نتايج نشان داد رفتاردرماني ديالكتيكي بر رفتارهاي خودآسيب رسان و تحمل پريشاني مؤثر بوده است. چنانكه اين مداخله توانسته منجر به بهبود رفتارهاي خودآسيب‌رسان و تحمل پريشاني در نوجوانان شود. از اين رو، بكارگيري آموزش رفتاردرماني ديالكتيكي به عنوان يك مداخله مؤثر مي‌تواند در كاهش رفتارهاي ضرب و جرح خويشتن و كاهش پريشاني در نوجوانان پسر مورد استفاده قرار گيرد.