نقش واسطه‌اي خودكارآمدي عمومي و تحمل پريشاني در رابطه بين اميد به زندگي و اضطراب كرونا در بزرگسالان

هدف پژوهش حاضر، بررسي نقش واسطه‌اي خودكارآمدي و تحمل پريشاني در رابطه‌ بين اميد به زندگي و اضطراب كرونا در بزرگسالان بود. اين مطالعه توصيفي-مقطعي، از نوع همبستگي و مبتني بر معادلات ساختاري است. جامعه‌ آماري را بزرگسالان 20 تا 45 سال تشكيل مي‌دادند كه پرسشنامه‌ها را به‌صورت الكترونيكي در فضاي مجازي پاسخ دادند. از بين اين افراد، 291 نفر به‌روش در دسترس جهت تدوين الگوي ساختاري انتخاب شدند. زمان اجراي اين پژوهش شهريور تا مهر 1400 بود. ابزارهاي مورداستفاده در اين پژوهش، پرسشنامه اميد به زندگي اشنايدر (1991)، مقياس اضطراب كرونا علي‌پور و همكاران، مقياس تحمل پريشاني سيمون و گاهر و پرسشنامه خودكارآمدي شرر و همكاران  بودند. در تجزيه‌وتحليل داده‌ها از مدل‌سازي معادلات ساختاري، با نسخه 24 نرم‌افزار SPSS  و AMOS و جهت آزمون معني‌داري مسيرهاي غيرمستقيم از تحليل بوت استرپ استفاده شد. تحليل‌هاي ميانجي نشان داد كه در رابطه‌ بين اميد به زندگي و اضطراب كرونا، خودكارآمدي نقش واسطه‌اي را ايفا مي‌كند؛ درحالي‌كه تحمل پريشاني در رابطه‌ بين اين دو متغير نقش واسطه‌اي ندارد. اضطراب كرونا به‌طور مستقيم بر اميد به زندگي رابطه نشان داد. همچنين متغير اميد به زندگي به‌اندازه 0/75 =R2 تبيين گشت. با توجه به نتايج اين پژوهش اگر ارتقاء خودكارآمدي به‌عنوان متغير تأثيرگذار بر اميد به زندگي در اولويت‌هاي كادر آموزش و درمان قرار گيرد، بر اين اساس خودكارآمدي از طريق تأثير بر كاهش اضطراب كرونا مي‌تواند بر اميد به زندگي تأثير بگذارد.