مقايسه اثربخشي آموزش گروهي والدگري مثبت و مهارت‌هاي ارتباط مؤثر با همسر بر اهمال ‌كاري و انگيزش تحصيلي دانش‌آموزان پسر

هدف پژوهش حاضر، مقايسه اثربخشي آموزش گروهي والدگري مثبت و مهارت‌هاي ارتباط مؤثر با همسر بر اهمال‌كاري، انگيزش و خودكارآمدي تحصيلي دانش‌آموزان پسر دوره اول متوسطه شهر فارسان در سال تحصيلي 1400-1399 بود. روش پژوهش نيمه‌آزمايشي و از نوع پيش‌آزمون، پس‌آزمون و پيگيري با دو گروه آزمايشي و گواه بود. جامعه آماري شامل كليه والدين دانش‌آموزان پسر دوره اول متوسطه شهر فارسان كه به روش نمونه‌گيري در دسترس تعداد 60 نفر (20 نفر در گروه آموزشي والدگري مثبت، 20 نفر در گروه آموزشي مهارت‌هاي ارتباط مؤثر با همسر، 20 نفر در گروه گواه) انتخاب شدند و به دو گروه آزمايشي در 8 جلسه آموزش والدگري مثبت و آموزش مهارت‌هاي ارتباط مؤثر ارائه شد. ابزارهاي اندازه‌گيري شامل پرسشنامه اهمال‌كاري تحصيلي سولومون و راث بلوم (1984)، و پرسشنامه انگيزش تحصيلي هارتر (1981) بود. جهت تجزيه و تحليل داده‌ها از روش‌هاي آماري تحليل واريانس با اندازه‌گيري مكرر استفاده شد. نتايج نشان داد، تفاوت معني‌داري بين اثربخشي آموزش گروهي والدگري مثبت و مهارت هاي ارتباط مؤثر با همسر بر ميانگين نمرات اهمال‌كاري تحصيلي و خودكارآمدي تحصيلي دانش‌آموزان پسر در دو مرحله پس‌آزمون و پيگيري وجود دارد.