ارتباط صميميت زناشويي و رضايت از زندگي با ميانجي ‌گري عشق، سازگاري زوجي و رضايت زناشويي در كاركنان

اين پژوهش با هدف بررسي رابطه صميميت زناشويي و رضايت از زندگي با ميانجي‌گري عشق، سازگاري زوجي و رضايت زناشويي در كاركنان دانشگاه‌هاي آزاد خوزستان انجام شد. جامعه آماري اين پژوهش شامل تمامي كاركنان دانشگاه‌هاي آزاد اسلامي استان خوزستان در سال 1399 كه در اين سازمان‌ها مشغول به كار بودند كه در نهايت 330 نفر به شيوه نمونه‌گيري تصادفي مرحله‌اي انتخاب شدند. پرسشنامه‌ها از طريق شبكه‌هاي اجتماعي مانند تلگرام و واتس‌آپ در اختيار كاركنان قرار داده شد كه در نهايت 298 پرسشنامه قابل تحليل بود. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه صميميت زناشويي واكر و تامپسون،  پرسشنامه عشق هاتفيلد و رپسون، پرسشنامه سازگاري زوجي اسپينر، پرسشنامه رضايت زناشويي بلوم و محرابيان و پرسشنامه رضايت از زندگي داينر و همكاران بود. تحليل‌ها با كمك روش الگويابي معادلات ساختاري و استفاده از نرم‌افزار SPSS و AMOS ويراست 24 انجام شد.. نتايج نشان دادند كه الگوي پيشنهادي از برازش نسبتاً خوبي با داده‌ها برخوردار بود. نتايج حاكي از تأثير مثبت و معني‌دار صميمت زناشويي به عشق، سازگاري زوجي، رضايت زناشويي و رضايت از زندگي؛ همچنين تأثير مثبت و معني‌دار عشق به رضايت از زندگي، سازگاري زوجي به رضايت از زندگي و رضايت زناشويي به رضايت از زندگي بود. علاوه بر اين، نتايج مسيرهاي غيرمستقيم نيز نشان داد كه صميمت زناشويي از طريق عشق، سازگاري زوجي و رضايت زناشويي بر رضايت از زندگي اثر مثبت دارد (001/0p ). با توجه به نتايج به دست‌آمده صميمت زناشويي به واسطه عشق، سازگاري زوجي و رضايت زناشويي منجر به افزايش رضايت از زندگي بين زوجين مي‌شود. لذا شناخت و بررسي عواملي كه سبب قوام و استحكام خانواده مي‌گردد، مي‌تواند گام مفيد در راستاي افزايش ثبات زندگي زناشويي باشد.