ارائه الگوي ساختاري اضطراب اجتماعي بر اساس طرحواره هاي ناسازگار اوليه با ميانجيگري عملكرد خانواده

هدف پژوهش حاضر، ارائۀ مدل ساختاري اضطراب اجتماعي مبتني بر طرحواره‌ هاي ناسازگار اوليه با ميانجيگري عملكرد خانواده در ميان دانش آموزان دورۀ متوسطه دوم شهرستان مريوان است. روش پژوهش، تحليلي-تبييني، مبتني بر مدل‌ يابي معادلات ساختاري است. از جامعۀ آماري 4134 نفري دانش‌ آموزان دوره متوسطه ، 400 نفر (200 نفر پسر و 200 نفردختر) به‌ عنوان نمونه انتخاب و مورد مطالعه قرار گرفتند. براي گزينش نمونه ‌ها به مدارس مريوان مراجعه شد و در ميان دانش‌ آموزان مشكوك به اضطراب اجتماعي (با تشخيص مشاور مدرسه و منطبق با علائم ذكر شده در راهنماي تشخيصي و آماري اختلالهاي روان‌ پزشكي ويرايش پنجم) پرسشنامه اضطراب اجتماعي كانر توزيع و تكميل شد و با تشخيص اين اختلال در دانش‌ آموزان، بر اساس نمونه‌ گيري تصادفي ساده، نمونه تعيين شد. سپس دانش‌ آموزان داراي اختلال اضطراب اجتماعي، پرسشنامه ‌هاي طرحواره ناسازگار اوليه يانگ (نسخه كوتاه) و عملكرد خانواده را تكميل كردند. تحليل مدل معادلات ساختاري نشان داد كه متغير طرحواره ‌هاي ناسازگار اوليه به طور مستقيم 0/51) و با ميانجيگري عملكرد خانواده به طور غير مستقيم (0/32-) بر اضطراب اجتماعي تأثير دارد. مدل ساختاري با داده ‌هاي پژوهش برازشي مناسب دارد و متغير طرحواره‌ هاي ناسازگار اوليه توان پيش بيني 0/63 از تغييرات متغير اضطراب اجتماعي را دارد. شناسايي نقش طرحواره‌ هاي ناسازگار اوليه در افزايش اضطراب اجتماعي به طور مستقيم و با ميانجيگري عملكرد خانواده به طور غيرمستقيم مي‌ تواند پيشنهادهاي كاربردي مهمي براي اوليا و مربيان در آگاهي و پيشگيري از اختلال اضطراب اجتماعي دانش‌ آموزان داشته باشد.