بررسي تأثير نقاشي نگارگري ايراني بر نگارگري معاصر پاكستان (2021-1947م)

با حضور هنرمندان ايراني در دربار حاكمان گوركاني مغول در شبه قاره از سال 1549م، شكل جديدي از هنر نگارگري مغولي، با تركيب دو سبك هندو ـ فارسي، ايجاد شد كه آثار قابل‌ توجهي از آن بر جامانده است. پژوهش حاضر به بررسي تاثير نقاشي‌هاي نگارگري ايراني بر نگارگري پاكستان (2021-1947) مي‌پردازد. هنرمندان پاكستاني پس از استقلال پاكستان و هند در سال 1947م، بنا به دلايل سياسي در پي ايجاد شكل هنري جديدي بودند كه تأثيرات كمي از هنر هند در آن نمايان باشد. به اين ترتيب تلاش هنرمندان پاكستاني براي رسيدن به استقلال هنري، با تاثير پذيري از هنر مسلمانان هند و ايران در دوران گوركانيان همراه شد و از اين طريق زمينه هويت هنري مستقلي براي خود ايجاد نمود. به همين دليل، با مطالعه آثار نگارگري در پاكستان، مي‌توان تاثير هنر نگارگري ايراني را در دوره هاي مختلف بر نگارگري پاكستاني به وضوح مشاهده كرد. هدف از اين پژوهش نيز شناسايي و درك عميق و غناي تأثير نگارگري ايراني بر نگارگري پاكستان و مطالعه عناصر هنري در نگارگري آن هاست، بنابراين مساله تحقيق بر اين امر استوار بوده و تمركز سؤالات بر اين است كه: چه عناصري از سبك ايراني در هنر نگارگري جديد پاكستان وجود دارد؟ شيوه بازنمايي اين عناصر در آثار نگارگري پاكستان چگونه است؟ نگارگري هاي پاكستان ازلحاظ بيان موضوع، متأثر از نگارگري هاي ايراني هستند ؟روش تحقيق در اين پژوهش, روش توصيفي –تجليلي و جمع آوري روشي توصيفي ـ تحليلي با مراجعه به اسناد و منابع كتابخانه‌اي و مصاحبه ميداني با هنرمندان نگارگر معاصر پاكستاني و در كنار بازنمايي منتخبي از آثار نگارگري پاكستاني؛ تأثير شگرف سبك ايراني بر آثار پاكستاني به خصوص هنر جديد نگارگري پاكستان امروزي نمايان شد؛ نتايج حاكي از آن است كه تاثير نگارگري ايراني بيشتر در جنبه هاي صوري و بيان بصري آشكار است ولي در جنبه هاي بيان موضوع اختلافات قابل توجهي وجود دارد، همچنين قابل ذكر است كه اگرچه با گذشت زمان اين تأثير با كاستي و تغييرات مختلفي همراه بوده اما به طور كامل از بين نرفته است.