بررسي ابعاد توحيد نزد وهابيت و شيعه در بستر انديشه‌هاي قرآني علامه جوادي آملي

در بيشتر آثاري كه به نقد وهابيت اختصاص دارند، آن دسته از اعمال مسلمانان كه ازنظر وهابيان مصداق شرك محسوب مي‌شوند، موردبررسي قرار گرفته‌اند. گرچه نقدهايي كه به اين صورت مطرح شده‌اند، تصوير نادرست وهابيان از اعتقادات ساير مسلمانان را نشان مي‌دهند؛ اما آنچه ضروري است نقد مباني انديشه وهابيت است. ازآنجايي‌كه محورهاي اصلي تفكر وهابيت عبارت‌اند از: توحيد ربوبي، توحيد الوهي و تعريف عبادت، بنابراين نقد رويكرد آنان در اين موارد در اولويت قرار دارد. در آثار علامه جوادي آملي، به نقد مباني رويكرد وهابيت توجه شده است كه در مقاله حاضر به آن پرداخته شده است. بر اساس اين تحقيق وهابيت در تبيين توحيد ربوبي و الوهي، معيار و مرز بين توحيد ربوبي و شرك ربوبي، تعريف عبادت، ارتباط توحيد ربوبي و الوهي و عدم توجه به قيد استقلال، داراي انحرافاتي است كه منظومه فكري آنان را غيرتوحيدي مي‌نمايد.