بررسي 5 ساله ويژگيهاي باليني- هيستوپاتولوژي بيماريهاي بدخيم دهان، فك و صورت در مراجعين به دانشكده دندانپزشكي مشهد و وضعيت كنوني آن‌ها

مقدمه: اين مطالعه با هدف بررسي 5 ساله ويژگي‌هاي باليني و هيستوپاتولوژي بيماري‌هاي بدخيم دهان، فك و صورت و وضعيت كنوني بيماران، در مراجعين به دانشكده دندانپزشكي مشهد انجام شد.مواد و روش ها: در اين مطالعه مقطعي، 99 پرونده بيماران با ضايعات بدخيم طي سال‌هاي 1398-1394 در بخش آسيب‌شناسي دانشكده دندانپزشكي مشهد بررسي شد. داده‌هاي دموگرافيك و باليني، جمع‌آوري و پروگنوز 5 ساله بيماران  ، ميزان مرگ و مير و نيز بقاي5 ساله آنان ثبت شد. تحليل آماري با استفاده از آزمون‌هاي كاي‌اسكوئر، دقيق فيشر، من‌ويتني و آناليز بقاي كاپلان-ماير انجام شد. سطح معني دار در آزمونهاي آماري برابر 5 درصد در نظر گرفته شد.يافته ها: شايع‌ترين بدخيمي‌ها، SCC low-grade با  28.3درصد و SCC high-grade با 25.3درصد بودند. ميانگين سني بيماران 17.16±56.8 سال بود. 58.6 درصد بيماران مرد بودند. شايع‌ترين محل درگيري، زبان (31.3)درصد بود. 48.5درصد از بيماران فوت كردند. ميزان مرگ‌ و مير در) SCC high-grade   درصد(  بيشتر از SCC low-grade  ) 35.7  درصد( بود. نوع بدخيمي ارتباط معناداري با مرگ ‌و مير داشت. (p=0.039) ميانه زمان بقا براي SCC low-grade    33ماه، SCC high-grade 22.4ماه، موكواپيدرموئيد كارسينوما 16.8ماه، آدنوئيد سيستيك كارسينوما 60 ماه و ساير بدخيمي‌ها 17.9 ماه بود.نتيجه گيري: اين مطالعه، اطلاعات ارزشمندي درباره الگوي بدخيمي‌هاي دهان، عوامل مرتبط با پيش‌آگهي و ميزان بقا در جمعيت مورد مطالعه ارائه مي‌دهد. نوع بدخيمي تنها فاكتور معنادار مرتبط با مرگ‌ و مير بود.