ارزيابي اقدامات تشخيصي و درماني انجام شده در مبتلايان به درد مداوم ايديوپاتيك صورت قبل از تشخيص قطعي

مقدمه: درد مداوم ايديوپاتيك صورت (PIFP) يكي از دردهاي مزمن ناحيه دهان فك و صورت است كه همواره تشخيص صحيح آن به دلايلي، با چالش هاي زيادي مواجه است.  در اين مطالعه اقدامات تشخيصي ودرماني انجام شده در مبتلايان را قبل از تشخيص قطعي ارزيابي كرديم.مواد و روش ها: اين مطالعه توصيفي مقطعي شامل بيماران مراجعه كننده به كلينيك درد دانشكده دندانپزشكي مشهد از ارديبهشت تا اسفند 1402 بود كه تشخيص PIFP دريافت كردند. علاوه بر اطلاعات دموگرافيك، ميانگين زمان بين شروع علائم تا تشخيص نهايي، تعداد مشاوره قبل از تشخيص و سابقه اقدامات تشخيصي و درماني براي تسكين درد، ثبت شدند. از آزمون همبستگي اسپيرمن براي بررسي وجود ارتباط بين زمان تاخير تشخيص و سن بيماران، تعداد جلسات قبلي و نمره شدت درد استفاده شد. بررسي رابطه بين تاخير تشخيص و متغيرهاي كيفي با استفاده از آزمون من ويتني يو يا كروسكال واليس با سطح معني داري 0.05 انجام شد.يافته‌ها: در اين مطالعه، 56  بيمار  (14 مرد و 42 زن) با  ميانگين سني  14.68±49.14 سال شركت كردند.  ميانگين مدت زمان تاخير تشخيص 17.45± 22.37 ماه بود. بيماران  قبل از  تشخيص قطعي به طور ميانگين 6.53± 6.41 بار به پزشك يا دندان پزشك مراجعه كرده بودند  و به طور متوسط 0.94 ±  2.25 دسته دارويي مصرف كرده بودند .بر اساس آزمون همبستگي  اسپيرمن، تعداد بيشتر مشاوره قبل از تشخيص قطعي با زمان طولاني تر مراجعه به كلينيك درد ارتباط مثبت و معني دار داشت (p=0.012, r= 0.335). بقيه فاكتورهاي مورد مطالعه با زمان تاخير تشخيص ارتباط معني داري نداشتند (0.05)نتيجه گيري:  مطالعه ما  نشان داد اكثر بيماران  در تلاش براي تسكين درد تحت اقدامات دندانپزشكي قرار گرفته  بودند. عليرغم مراجعات متعدد بيماران  به دندانپزشكان عمومي درصد بسيار كمي از بيماران به كلينيك درد ارجاع شدند. بنابراين شايد بتوان گفت كه  در مطالعه ما تاخير حرفه اي در تاخير تشخيص  نقش مهمي داشته است .