هنر و زيبايي شناسي در مدرسه: رهاورد ديدگاه رودلف اشتاينر در مدارس والدورف

بر پايۀ اين ايده مهم كه هنر و ارزش هاي زيبايي شناسانۀ آن در تعليم و تربيت، ظرفيت هاي قابل توجهي براي رشد همه جانبه دانش آموزان دارد، اين پژوهش با هدف كاوش جايگاه و ابعاد كاربردي هنر و زيبايي شناسي در مدرسه با محوريت ديدگاه رودلف اشتاينر در مدارس والدورف انجام شد. روش پژوهش، تحليل اسنادي بود. داده هاي پژوهش به كمك روش نمونه گيري هدفمند، از ميان كتاب هاي اشتاينر و هم چنين ساير نويسندگان، با معيار بنيادهاي زيبايي شناختي اسناد، گردآوري شد . ابزار اندازه گيري فرم فيش برداري بود. داده هاي اسنادي به شيوه ي كيفي مورد بررسي قرار گرفت. يافته-هاي پژوهش بيانگر آن است كه اشتاينر با انتقاد به آموزش هاي بي روحِ دورۀ مدرن، باور دارد شاهد قالب بندي هاي معين و از پيش مشخص در زندگي مكانيكي و استانداردشده هستيم. لذا ادراك مدرن از جهان، بيش از حد بر يك جانبه نگري اين جهان و تفكيك ابعاد وجودي انسان متمركز است. در اين تحول جهان نگري، شيوه هاي تخيلي، پويا و تصويري تفكر به تدريج با تكامل آگاهي ناپديد شده و قالب هاي تقريباً تحليلي و منطقي تحقق يافته اند. از اين رو اشتاينر با هدف برگرداندن معنا به زندگي، هنر و ابعاد زيبايي شناسانۀ آن را عامل اساسي وحدت با زيستِ معنوي مي داند. اگرچه فعاليت هاي هنرمحور در رويكرد اشتاينر به صورت شبكه اي درهم تنيده اند، با اين‌حال در اين پژوهش دو مقولۀ تخيل و چشم‌انداز كل‌نگر به ابعاد وجودي انسان، مورد بررسي قرار گرفتند. بنابراين، اين پژوهش حائز نشانه هايي براي بازنگري نقش و جايگاه هنر در رويكرد سنتي آموزش وپرورش است. هم چنين آشنايي بيشتر با روش والدورف، علاوه بر درس آموزي در توسعه و بهبود تربيت هنرمحور، مي تواند در بازانديشي نوآورانه گنجينه هاي معنوي و هنريِ فراموش شده ما ارزشمند باشد.