بررسي سبك ‌شناسي ساده نويسي در اشعار بيژن جلالي، عمران صلاحي و شمس لنگرودي

زمينه و هدف: ساده نويسي اگرچه در اغلب دوره هاي شعر فارسي كم و بيش ديده ميشود، امّا بعنوان يك جريان غالب، در دورۀ معاصر ملموستر است؛ جرياني كه بيشتر در بُعد صوري زبان مطرح است و همين امر به سادگي در انتقال محتواي شعر منجر ميشود. هدف اين پژوهش بررسي سبك‌شناسي ساده نويسي در اشعار بيژن جلالي، عمران صلاحي و شمس لنگرودي است. روش مطالعه: روش اين پژوهش، تحليلي و توصيفي بر مبناي مطالعه كتابخانه اي است و جامعه آماري نيز اشعار شاعران موردنظر است. يافته ها: ساده نويسي ويژگيهايي چون سادگي در زبان، توجه توأمان به زبان و محتوا، جملات كوتاه، واقعگرايي، تصاوير روزمره، پرهيز از مضمونگرايي سمبوليستي، توجه به زندگي و اصالت آن، بهره گيري از سوژه هاي به ظاهر بي‌اهميت، پرهيز از زبان فاخر ادبي و اجازه ورود تمام واژه ها به شعر دارد. نتيجه گيري: جلالي بيش از زبان، به محتوا توجه دارد و خط سير شعرش در نيم ‌قرن، بندرت دچار تحول زباني و فكري شده است. صلاحي با آنكه شاعري محتواگراست، زباني شسته و‌رُفته دارد كه رويه ساده نويسي‌ را از آغاز تا انتهاي شاعري حفظ كرده است. شمس اگرچه در آغاز تحت ‌تأثير زبان شاملويي، شعر مينوشت، رفته رفته به نوعي سادگي در شعر روي آورده است و همچنان در اين مسير حركت ميكند و تجربه هاي جديد شعري را خلق ميكند.