بررسي متدهاي ايماژسازي در تصانيف هوشنگ ابتهاج، نواب صفا و بيژن ترقي

زمينه و هدف: مقالۀ حاضر به بررسي آن بخش از تصويرپردازيهاي شاعران و ترانه سرايان (ابتهاج، ترقي و صفا) پرداخته است كه به شكل خصيصۀ سبكي درآمده اند و قاعده مند شده اند. اين ترانه ها، كه از بهترين شاهكارهاي هنري و ادبي ترانه سرايان نامبرده محسوب ميشوند، به دليل خلاقيت و نبوغ هنري و ادبي سازندگان خود تشخص سبكي يافته و پايۀ سبك ويژۀ فردي در ترانه سرايي شده اند. در اين مقاله مشهورترين ترانه هاي دهۀ سي و چهل كه پرمخاطبترين مجموعه آثار هنري به شمار ميرفته اند بررسي ‌شده ‌است. هدف اين مقاله، معرفي تأثير نوع ايماژ و تصويرپردازي در خلق تصانيف مطرح و سبكهاي هنري جديد بوده است. روش مطالعه: در نگارش مقاله از روش پژوهشي تحليلي-توصيفي بهره گرفته ‌شده است. ابزار پژوهش شامل فيشهايي است كه ضمن مطالعه و بررسي، از منابع برداشته ‌شده است و حجم نمونه، منحصر به ترانه هاي مشهور دهۀ سي و چهل بوده است كه در مجموعه آثار شاعران نامبرده ثبت ‌شده اند. يافته ها: ترانه سرايان مطرح، كه از نبوغ هنري-ادبي برخوردارند، در پردازش تصاوير و ايماژهاي سامانمند و روشمند موفق بوده اند و با اين شگرد توانسته اند به تشخص ادبي-هنري دست يابند. نتيجه گيري: تخيل و قدرت تصويرپردازي در درجۀ نخست از آنِ ترقي است؛ سپس ابتهاج و در نهايت اسماعيل نواب صفا در آفرينش هنري ايماژ‌هاي متديك هنري ستودني بوده و قلمي خلاق دارند.