تحليل سبك‌شناسي متون منثور عرفاني سده هاي چهارم تا ششم بر مبناي صفات الهي (مطالعۀ موردي: اللّمع في تصوف، كشفالمحجوب، و روح الارواح في شرح اسماء الملك الفتاح)

زمينه و هدف: بحث پيرامون صفات الهي يكي از مباحث بسيار اساسي و كليدي است كه ريشه در قرآن مجيد و سخنان اوليا دارد و از آغاز شكل گيري عرفان اسلامي در انديشه هاي بسياري از عارفان و واصلان نمود و تجلّي تام ‌و تمام يافته است. در عرفان شناخت صفات الهي و آنچه پيرامون توحيد و خداشناسي از طريق توجّه به اين صفات مطرح ميگردد در پردازش افكار عرفاني بزرگان عرفان و تصوف حائز اهميّت است. هدف اصلي اين جستار بررسي و تحليل ديدگاه عارفان در چند اثر از امهات آثار نثر عرفاني سده هاي چهارم تا ششم هجري درخصوص صفات الهي ميباشد. روش مطالعه: روش تحقيق در اين بررسي بصورت توصيفي-تحليلي بر مبناي مطالعات كتابخانه اي و شيوۀ سندكاوي است. جامعۀ آماري اين جستار، امهات متون نثر عرفاني از سده هاي چهارم تا ششم شامل اللّمع في تصوف از ابونصر سرّاج، كشف‌المحجوب هجويري و روح‌الارواح في شرح اسماء الملك الفتاح از سمعاني ميباشد. يافته ها: يافته هاي پژوهش حاكي از آن است كه به لحاظ انديشگاني، از آنجا كه نويسندگان مذكور شناخت صفات الهي را موجب شناخت بهتر پروردگار ميدانند و بمدد آن طي طريق عرفان و رسيدن به حقايق وجودي را امكانپذير ميشمارند، بصورت گسترده اي به بررسي صفات خداوند در آثار خويش پرداخته اند. نتيجه گيري: در آثاري چون اللّمع في تصوف، كشف‌المحجوب، و روح‌الارواح في شرح اسماء الملك الفتاح كاربرد صفات الهي با وجود توجّه نويسندگان به اشتراكات بسيار، در برخي جنبه هاي كلامي و عقيدتي سبب بروز تفاوتهايي شده است كه بصورت نسبتاً تأثيرگذاري در مشرب عرفاني نويسندگان منعكس گرديده است.